Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ναζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ναζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 3 Απριλίου 2009

Ο αντιρατσιστικός νόμος και η άρνηση του Ολοκαυτώματος (της Χριστιάννας Λούπα)


της Χριστιάννας Λούπα

«Όστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε διά του τύπου ή διά γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και διά αμφοτέρων των ποινών τούτων», ορίζει το άρθρο 1 του «αντιρατσιστικού» νόμου 927/1979.

Κι ενώ στην Ευρώπη καταβάλλεται ολοένα και μεγαλύτερη προσπάθεια καταπολέμησης του ρατσισμού και σε πολλές χώρες της οι αρνητές του Ολοκαυτώματος βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με το νόμο, στη χώρα μας η ίδια η Δικαιοσύνη φαίνεται να χλευάζει το νόμο και να αφήνει τους ρατσιστές ασύδοτους να τρίβουν τα χέρια τους και να πανηγυρίζουν συνεχίζοντας την ολέθρια προπαγάνδα τους, υποστηρίζοντας ότι «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη» και «Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά, [των Εβραίων], δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει»!!!

Θέλετε κι άλλα «ωραία» από το βιβλίο του γνωστού ναζιστή «Εβραίοι – Όλη η αλήθεια», που αθωώθηκε από το Α΄ Πενταμελές Εφετείο Αθηνών στις 27 Μαρτίου και μετά από μια διαδικασία αναβολών και αλλεπάλληλων διακοπών που κράτησε περίπου ένα χρόνο, ενώ η πρωτόδικη απόφαση είχε υπάρξει καταδικαστική, επιβάλλοντας 14μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή; Διαβάστε λοιπόν:

- «Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα»

- «Ξυπνήστε. Οι επίβουλοι Εβραίοι σκάπτουν τον τάφον των Εθνών. Ξυπνήστε και ρίξατέ τους μέσα, διότι τους αξίζει.»

- «Φταίει ο πολιτισμένος κόσμος που ανέχεται τα διεθνή παράσιτα που λέγονται Ιουδαίοι. Φθάνει η ώρα των αντιποίνων»

- «Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους» κ.λπ ,

- «Τους καταφρονούμε δια την ηθικήν των, δια την θρησκείαν των, δια τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι»

-(Κάτω από φωτογραφία του Άουσβιτς): «Καλώς κάνουν και διατηρούν το στρατόπεδον εις καλήν κατάστασιν, διότι ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον»

- «Δεν μπορώ να ανέχομαι τους δολοφόνους, ληστάς, βιαστάς, παράσιτα, διαφθορείς της ελεεινής Εβραίλας να συκοφαντούν τους υπερόχους Εθνικοσοσιαλιστάς»

- «Το ΖΥKLON B δεν ήτο παρά ένα δηλητηριώδες αέριον χρήσιμον δια τας απεντομώσεις των στρατοπέδων συγκεντρώσεως. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια της προπαγάνδας»

- «Η Εβραική πτωματολογία στην περίπτωση του Άουσβιτς απεδείχθη εξ αρχής ψευδεστάτη»

- «Απελευθερωθείτε από την Εβραικήν προπαγάνδα, που σας εξαπατά με τα ψεύδη περί στρατοπέδων συγκεντρώσεως, θαλάμων αερίων, «φούρνων» και τα άλλα παραμύθια του ψευτο-ολοκαυτώματος..»


Κι αναρωτιέται κάθε εχέφρων άνθρωπος: Αν αυτό δεν είναι ρατσιστική προπαγάνδα, τότε τι είναι; Κι αν οι φράσεις αυτές δεν «προτρέπουν σε πράξεις ή ενέργειες δυνάμενες να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία εναντίον προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους», τότε τι προτρέπει;
Με αφορμή τη σχετική απόφαση του δικαστηρίου κι ενώ στην Ελλάδα η αντίδραση είναι μάλλον χλιαρή, το Διεθνές Κέντρο Βίζενταλ καλεί την Οργάνωση για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) να ζητήσει από την Ελλάδα να λογοδοτήσει για την παραβίαση της Διακήρυξης του Βερολίνου για τον Αντισημιτισμό του 2004, ενώ κι άλλες Οργανώσεις, Εβραϊκές και μη, έχουν προβεί σε διαμαρτυρία.

Γιατί όμως η Ελλάδα, μια χώρα τόσο πολύ ταλαιπωρημένη από τους ναζί, μια χώρα που έζησε από κοντά τους διωγμούς των Εβραίων της διπλανής πόρτας, όπως στη Θεσσαλονίκη και το Βόλο, αφήνει και περνά μάλλον στα ψιλά των εφημερίδων μια τέτοια ανησυχητική είδηση; Είμαστε άραγε τόσο απασχολημένοι με τα τεκταινόμενα στο πολιτικό και οικονομικό προσκήνιο, ώστε δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο ή απλά είμαστε επιλήσμονες της Ιστορίας και του ολέθρου που μπορεί να προκαλέσει ο ρατσισμός;

Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στην «κοιτίδα της Δημοκρατίας», χαρακτηριστική είναι η στάση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, απέναντι στον Ευρωβουλευτή Λε Πεν, ο οποίος είναι γνωστός για τις ακραίες θέσεις του, χαρακτηρίζοντας μάλιστα «τους θαλάμους αερίων ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου». Συγκεκριμένα, θύελλα αντιδράσεων ξέσπασε με την προοπτική ανάληψης της προεδρίας της καινούριας Ευρωβουλής τον Ιούνιο, έως ότου συγκροτηθεί το μόνιμο προεδρείο της, από τον γηραιότερο ευρωβουλευτή (doyen), όπως απαιτούν οι κανονισμοί. Προκειμένου να μην αναλάβει ο ογδοηκοντούτης ηγέτης του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, οι Ευρωβουλευτές αποφάσισαν να αλλάξουν άρον άρον τον Κανονισμό.

Στρασβούργο καλεί Αθήνα. Ακούει κανείς;

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008

Η Λίστα του... Σπίρερ!


της Χριστιάννας Λούπα


Η αληθινή ιστορία του Σίντλερ, που έσωσε 1100 Εβραίους από τα νύχια των ναζί, απασχολώντας τους στο εργοστάσιό του, είναι βέβαια γνωστή σε όλους μας, όπως την απολαύσαμε στην αριστουργηματική ταινία του Σπίλμπεργκ «Η Λίστα του Σίντλερ». Για τον Σπίρερ όμως γνωρίζει άραγε κανείς;

Όταν το καταραμένο εκείνο Φθινόπωρο του 1922, οι πύλες της κολάσεως είχαν ανοίξει στην «καθ’ ημάς Ανατολή» και η πανέμορφη πρωτεύουσα της Ιωνίας έπνεε τα λοίσθια, παραδομένη στις φλόγες, όταν οι Τσέτες σεργιάνιζαν πάνω στ’ άλογα λογχίζοντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους, όταν τα πτώματα επέπλεαν στο λιμάνι, όταν οι Σύμμαχοι παρακολουθούσαν αμέτοχοι από τις ναυαρχίδες τους κι όταν οι μανάδες έτρεχαν αλλόφρονες πάνω κάτω στην προκυμαία με τα μωρά στην αγκαλιά, όταν η Σμύρνη φαινόταν εγκαταλελειμμένη πια από θεούς κι ανθρώπους, ένα χέρι σωτηρίας απλώθηκε για να κρατήσει όσους περισσότερους μπορούσε στη ζωή. Ήταν το χέρι του Χέρμαν Σπίρερ.

Γεννημένος στη Σμύρνη από γονείς Εβραίους ελβετικής καταγωγής, ο Σπίρερ ήταν από τους μεγαλύτερους καπνέμπορους της εποχής. Διατηρούσε ιδιόκτητες καπναποθήκες στη Σμύρνη και καπνομάγαζα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Όταν ξέσπασε ο χαμός και η αντάρα δεν δίστασε καθόλου να ανοίξει τις αποθήκες του και να προσφέρει άσυλο σε εκατοντάδες γυναικόπαιδα, που διαφορετικά θα είχαν γίνει βορά στα νύχια των αδηφάγων Αγαρηνών. Φέροντας ελβετική σημαία, οι αποθήκες του ήταν απροσπέλαστες στους Τούρκους.

Αρκετές μέρες τούς κράτησε εκεί προστατευμένους ο εξαίρετος αυτός άνθρωπος, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, παρέχοντάς τους τροφή και ό,τι μπορούσε για να τους διευκολύνει, ενώ ολόγυρα η Σμύρνη σωριαζόταν σε ερείπια και στάχτες. Μέχρι που ναύλωσε ατμόπλοια με δικά του έξοδα για να τους φυγαδεύσει στη μητέρα πατρίδα. Κι ενώ οι Τούρκοι απειλούσαν θεούς και δαίμονες, χωρίς όμως να τολμούν να κάνουν τίποτα, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, λίγο πριν το μαρτύριό του, πρόλαβε να χαρακτηρίσει τον Σπίρερ σαν «μέγα εθνικό ευεργέτη».

Όμως η μεγαλοψυχία του ανθρώπου αυτού δεν σταμάτησε εδώ. Όχι μόνο κατάφερε να φυγαδεύσει έναν μεγάλο αριθμό προσφύγων στην Ελλάδα, αλλά τους στήριξε κιόλας στα πρώτα τους βήματα, προσφέροντάς τους εργασία στα καπνεργοστάσιά και τα μαγαζιά του σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας όπως τη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα και ασφαλώς το Βόλο.
Πράγματι, το 1926 ανεγείρεται το καπνεργοστάσιο Σπίρερ και Σια στο Βόλο, το οποίο θα απασχολήσει πολλούς πρόσφυγες, βοηθώντας τους να επιβιώσουν στους δύσκολους καιρούς του μεσοπολέμου και της οικονομικής ύφεσης.

«Οι Βολιώτες ποτέ δεν ξέχασαν αυτή την ευγενική χειρονομία ανθρωπιάς του Σπίρερ. Ίσως αυτός να είναι και ένας από τους λόγους που ο Βόλος και ο νομός μας αποτελούν παράδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης και ανεκτικότητας», παρατήρησε πολύ εύστοχα ο κ. Απόστολος Ζουπανιώτης, πρόεδρος του συλλόγου «Αργοναύτες», στην εκδήλωση που έγινε στην Αστόρια πριν λίγες μέρες για την επέτειο του Ολοκαυτώματος.

Κι επειδή πολύ εύκολα στη ζωή μας αντιστρέφονται οι ρόλοι, μερικά χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά των χριστιανών του Βόλου να βοηθήσουν τους Εβραίους συμπολίτες τους. Και το έκαναν με όλη τους την καρδιά, όταν στα χρόνια της γερμανικής κατοχής οι ναζί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εξολοθρεύσουν το εβραϊκό στοιχείο της πόλης.

Το 1940 η εβραϊκή κοινότητα του Βόλου αριθμούσε 882 άτομα. Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τον Άξονα, ο Βόλος πέρασε στην κατοχή της Ιταλίας και οι Εβραίοι έζησαν με σχετική ασφάλεια ως το 1943, οπότε συνθηκολόγησαν οι Ιταλοί και τους υποκατέστησαν οι Γερμανοί. Στο διάστημα αυτό μάλιστα, στην προσπάθειά τους να γλιτώσουν, είχαν καταφύγει στην πόλη και πολλοί Εβραίοι από τη Θεσσαλονίκη.

Το προγραμματισμένο πογκρόμ, ωστόσο, που εξαπέλυσαν οι ναζί κατά των Εβραίων στις 25 Μαρτίου 1944 απέτυχε παταγωδώς, αφού ο Αρχιεπίσκοπος Ιωακείμ, σε συνεργασία με τον ραββίνο Πεσσάχ, τους κατοίκους της πόλης και το ΕΑΜ, κατάφερε να φυγαδεύσει τους περισσότερους Εβραίους στα χωριά του Πηλίου. Μόνο 130 μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, που αυτόματα σημαίνει πως σώθηκε το 80% της κοινότητας. Αργότερα, το Ίδρυμα για τη διατήρηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος στο Ισραήλ απένειμε στον Αρχιεπίσκοπο Ιωακείμ τον τίτλο του «Δικαίου μεταξύ των Εθνών» και πολύ σωστά έκανε. Με τον Σπίρερ όμως τι έγινε;

Ούτε μία εκδήλωση προς τιμή του! Ούτε μία προτομή στον προαύλιο χώρο του συγκροτήματος των κτιρίων Σπίρερ! Πόσοι από μας γνωρίζουν στ’ αλήθεια την προσφορά του; Μήπως το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ευαισθητοποιηθεί, έστω και όψιμα – δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε – και να αποδώσει στη μνήμη του την τιμή που θα έπρεπε και θα άρμοζε σε έναν εθνικό ευεργέτη, όπως είχε προτείνει άλλωστε και ο κύριος Σούρλας;

Γιατί το χέρι βοήθειας είναι τόσο πολύτιμο στην κοσμοχαλασιά και τόσο εύκολο να ξεχαστεί όταν όλα καταλαγιάσουν. Ή μήπως η αχαριστία και η λησμονιά είναι χαρακτηριστικά της φυλής μας;