ΟΙ 7 ΝΑΝΟΙ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ...- του Γιάννη Στεφανογιάννη - Χανιώτικα Νέα

Από το Blog του κ. Στεφανογιάννη:
FREE YOUR MIND

http://stefanogiannis.blogspot.com/2008/05/7.html




O Γιόζεφ Μένγκελε, αρχίατρος του Γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς και μια από τις εγκληματικότερες προσωπικότητες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποίησε πάνω σε αθώους ανθρώπους μερικά από τα φρικιαστικότερα πειράματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρχε, όμως, μια φορά που ο διεστραμμένος αυτός χαρακτήρας φέρθηκε σχεδόν ως κανονικός άνθρωπος.

Εισαγωγή

Η συγκεκριμένη ιστορία, στην αρχή της τουλάχιστον, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα ευχάριστο παιδικό παραμύθι. Δεν είναι, όμως, σε καμία περίπτωση παραμύθι, αφού αποτελεί ένα δραματικό γεγονός, που εκτυλίχθηκε στην κόλαση των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μέσα στους χώρους που βασανίστηκαν βίαια και θανατώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι.

Mια φορά και έναν καιρό…

Το 1868 σε ένα μικρό χωριό της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, γεννιέται ο Εβραϊκής καταγωγής νάνος Σίμσον Όβιτζ, με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο. Μόλις ενηλικιώνεται, αποφασίζει να μετατρέψει την αναπηρία του σε εργαλείο επιβίωσης: αγοράζει ένα μαύρο κοστούμι και ένα ημίψηλο καπέλο και στη συνέχεια γίνεται δημόσιος διασκεδαστής σε γάμους, γιορτές και πανηγύρια, χορεύοντας, τραγουδώντας ή λέγοντας αστεία και γρίφους. Ο έξυπνος και ταλαντούχος αυτός νάνος παντρεύεται μία φυσιολογική γυναίκα και αποκτά δέκα παιδιά, τα επτά από τα οποία είναι νάνοι.
Πέφτοντας κάτω από τη μηλιά, αλλά και μη μπορώντας να ασκήσουν κανένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα, τα λιλιπούτεια παιδιά, πέντε κορίτσια και δύο αγόρια, γίνονται κι αυτά διασκεδαστές, μαθαίνοντας να χορεύουν, να τραγουδούν και να παίζουν διάφορα ειδικά κατασκευασμένα, μικρών διαστάσεων, μουσικά όργανα. Ενδεικτικό της οικονομικής τους ευμάρειας, είναι το γεγονός ότι είναι οι μόνοι στην επαρχία τους που έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μάλιστα αρκετά χρόνια προτού ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μια διεθνής καριέρα…

Σύντομα, η επιτυχία τους ξεπερνά τα σύνορα της χώρας τους, ενώ οι παραστάσεις τους κατακλύζονται από κόσμο, που είναι περίεργος να δει και να θαυμάσει τους μικροσκοπικούς αυτούς ανθρωπάκους. Στα εβραϊκά, μάλιστα, χωριά, η άφιξή τους θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό και ψυχαγωγικό γεγονός. Ο Σίμσον, ο πατέρας και οργανωτής της ομάδας των νάνων, πεθαίνει το 1923. Επτά χρόνια αργότερα, λίγο προτού αφήσει τη ζωή, η μητέρα μαζεύει τα παιδιά και τους δίνει μια συμβουλή που χαράζεται βαθιά στο μυαλό τους: ʽʼΌ,τι και να γίνει, να μείνετε όλοι μαζίʼʼ. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι 7 νάνοι έδωσαν εκατοντάδες παραστάσεις και έγιναν γνωστοί στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η μεταφορά στο Άουσβιτς…

Στις 30 Αυγούστου 1940, η ρουμανική Τρανσυλβανία γίνεται έδαφος της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια, τον Ιούνιο του 1944, οι 400.000 Εβραίοι της Ουγγαρίας συγκεντρώνονται και μεταφέρονται από τα ναζιστικά στρατεύματα στο Άουσβιτς. Ανάμεσά τους βρίσκονται, ενωμένοι σαν γροθιά, και οι μικροί Όβιτζ που διέθεταν εβραϊκή υπηκοότητα, οι οποίοι έτυχε εκείνη την εποχή να κάνουν περιοδεία στην Ουγγαρία. Μαζί με εκατοντάδες άλλους ομοεθνείς τους, μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στριμωγμένοι στο χώρο αποσκευών ενός παλιού τρένου. Φτάνοντας, περιμένουν μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους στην αποβάθρα, παγωμένοι από τον φόβο, ενόσω οι ναζί αξιωματικοί διαχωρίζουν εξευτελιστικά τους νεοαφιχθέντες, χωρίζοντας αυτούς που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες, από αυτούς που θα σταλούν άμεσα στους φούρνους δηλητηριωδών αερίων. Τότε είναι που εμφανίζεται στο χώρο της μακάβριας διαλογής ο διαβόητος Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο γενετιστής του στρατοπέδου, ο συλλέκτης ανθρώπινων πειραματοζώων, κυρίως διδύμων, νάνων, γιγάντων ή άλλων ατόμων με γενετικές ανωμαλίες, τα οποία χρησιμοποιούσε στα απάνθρωπα πειράματά του για τη δημιουργία του υπερανθρώπου της Αρίας φυλής.

Με πρόσχημα την ʽʼεπιστημονικήʼʼ έρευνα γύρω από την κληρονομικότητα, συνήθιζε να υποβάλλει τα θύματά του σε σαδιστικά βασανιστήρια: αφαίρεση νωτιαίου μυελού, μόλυνση με θανατηφόρους ιούς, ακρωτηριασμούς, στειρώσεις, ενέσεις χρωστικών στα μάτια, χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία κ.α. [Όπως αναλύθηκαν σε παλαιότερο άρθρο μου: ʽʼΤα πειράματα γενετικής των Ναζί΄, Χανιώτικα Νέα, 22-1-07]. Στο Άουσβιτς έχει το παρατσούκλι ʽʼΟ Άγγελος του Θανάτουʼʼ επειδή, ενώ διέθετε ευγενικό παρουσιαστικό, κανένας δεν έβγαινε ζωντανός από τα κτηνώδη πειράματά του.



Το θαύμα της επιβίωσης…

Παρά την απάνθρωπη συμπεριφορά του, όμως, προς όλους τους κρατούμενους, ο Μένγκελε περιβάλλει τους επτά νάνους της οικογένειας Όβιτζ με ένα προστατευτικό πέπλο. Γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να αντέξουν τη ζωή του στρατοπέδου, τους εφοδιάζει με κουβέρτες και τους απαλλάσσει από το προσκλητήριο και τη ριγέ στολή λέγοντάς τους συχνά: ʽʼΌσο μένετε μαζί μου, όλα θα πάνε καλάʼʼ. Είναι σκληρός και αδυσώπητος με όλους τους άλλους, αλλά πολύ λιγότερο με αυτούς. Στο εργαστήριό του, στο συγκρότημα 10, τους εξετάζει από όλες τις πλευρές, τους φωτογραφίζει, τους μελετά τα δόντια και τα μαλλιά, τους βομβαρδίζει με ερωτήσεις για τη σεξουαλικότητά τους και παρακολουθεί τη συμπεριφορά τους για ώρες ολόκληρες. Παρά την προστασία, όμως, που τους παρείχε, δεν δίστασε να τους υποβάλλει και σε ορισμένα επικίνδυνα, αλλά όχι θανατηφόρα, πειράματα, όπως ενέσεις με βακτήρια, αμέτρητες λήψεις αίματος και βιοψίες, έκθεση σε ακτινοβολία ή χορήγηση καυστικών ουσιών στη μήτρα των κοριτσιών.

Τα 7 αδέλφια υπέμεναν αδιαμαρτύρητα τις εξετάσεις, ακόμη και τα μαρτύρια, που τους υπέβαλε ο Μένγκελε, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να οδηγηθούν στους φούρνους αερίων ακόμη και με μια κίνηση των ματιών του. Επίσης, εξασκώντας τη μόνη δουλειά που γνώριζαν στη ζωή τους, διασκέδαζαν πολλές φορές τους αξιωματικούς του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τραγουδώντας γερμανικά τραγούδια, χορεύοντας ή λέγοντας διάφορα αστεία. Κάποιες άλλες φορές, ο σατανικός δρ Μένγκελε ανάγκαζε τους 7 νάνους να γδύνονται στη σκηνή, με σκοπό να τους χλευάσει, αλλά και να δείξει στους συναδέλφους του πόσο εκφυλισμένη είναι η Εβραϊκή φυλή!

Το τέλος του πολέμου…

Με το τέλος του πολέμου και την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο στρατόπεδο Άουσβιτς το 1945, ο εγκληματίας Μένγκελε διαφεύγει στο Βερολίνο. Από κει, με πλαστό διαβατήριο, καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου διάγει μια ήσυχη ζωή, ανοίγει ένα κατάστημα παιχνιδιών και στο τέλος πνίγεται στη θάλασσα το 1979, μετά από ανακοπή καρδιάς, χωρίς ποτέ να τον αναγνωρίσει ή να τον ενοχλήσει κανείς.
Οι 7 λιλιπούτειοι Όβιτζ επέζησαν όλοι. Το 1949 μεταναστεύουν στο Ισραήλ, στη Χάιφα, όπου συνεχίζουν την καριέρα των διασκεδαστών για μερικά ακόμη χρόνια, χρησιμοποιώντας το όνομα ʽʼΟι 7 νάνοι του Άουσβιτςʼʼ. Το 1955, όμως, μετά από την εμφάνιση προβλημάτων υγείας που προήλθαν από τα πειράματα του Μένγκελε, σταματούν οριστικά τις παραστάσεις και με τα χρήματα που είχαν κερδίσει αγοράζουν δύο κινηματογράφους, ένα κέντρο διασκέδασης και ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου έμεναν όλοι μαζί. Το πρώτο από τα 7 αδέλφια έφυγε από τη ζωή το 1972, ενώ το τελευταίο, η μικρότερη αδελφή, το 2001.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, δύο Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, οι Γεχούντα Κορέν και Εϊλάτ Νεγκέβ, θα καταφέρουν να ανασυγκροτήσουν και να αποτυπώσουν στο χαρτί την απίστευτη οδύσσεια των 7 νάνων, γράφοντας ένα βιβλίο με βάση τις μαρτυρίες τους, που είχε τον τίτλο: ʽʼΣτις καρδιές μας ήμασταν γίγαντεςʼʼ.

Ο τελευταίος νάνος…

Το βιβλίο με την απίστευτη ιστορία των 7 νάνων, ολοκληρώθηκε χάρη στις αφηγήσεις του τελευταίου μέλους της οικογένειας Όβιτζ, της Πέρλα, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2001. Η γυναίκα αυτή επαναλάμβανε συχνά, με μια πικρή ειρωνεία, τη φράση ʽʼH αναπηρία μας ήταν το μόνο μέσο που βρήκε ο Θεός για να μας κρατήσει στη ζωήʼʼ, αλλά και: ʽʼΣωθήκαμε επειδή ακολουθήσαμε τη συμβουλή της μητέρας μας, δηλαδή να μη χωρίσουμε ποτέ. Αν δεν ήμασταν και οι 7 μαζί, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγαίναμε ζωντανοί από τα χέρια του Μένγκελε στο κολαστήριο του Άουσβιτςʼʼ.
Έχουν τα κτήνη καρδιά;

Γιατί, όμως, έγιναν όλα αυτά; Γιατί ο αδίστακτος εγκληματίας Μένγκελε, που τεμάχιζε χωρίς αναισθησία ακόμη και μικρά παιδιά, δεν οδήγησε στο θάνατο αυτούς τους 7 μικροσκοπικούς νάνους, όπως έπραξε με αναρίθμητους άλλους ανθρώπους με σωματικές ανωμαλίες; Πολλοί πιστεύουν ότι φιλοδοξούσε να τους εκθέσει μια μέρα στο γερμανικό λαό, ως ζωντανές αποδείξεις των ναζιστικών θεωριών περί ʽʼεκφυλισμού της Εβραϊκής φυλήςʼʼ, με απώτερο σκοπό τη δικαιολόγηση της εξόντωσης εκατομμυρίων Εβραίων και την απόδειξη της ανωτερότητας της ʽʼΑρίαςʼʼ φυλής.

Η αλήθεια, όμως, φαίνεται ότι είναι διαφορετική. Η Πέρλα Όβιτζ, η τελευταία επιζήσασα από την ομάδα των 7 νάνων, ανέφερε σε συνέντευξή της ότι ένας Γερμανός γιατρός, που συμμετείχε στα γενετικά πειράματα, κάποτε της είχε πει: ʽʼΕσύ και τα αδέλφια σου σωθήκατε από το θάνατο, επειδή όταν ήταν μικρός ο Μένγκελε, η μητέρα του τον νανούριζε με την ιστορία της Χιονάτης και των 7 νάνων. Ήταν το αγαπημένο του παραμύθι…ʼʼ



Γιάννης Στεφανογιάννης
_________________________________________________________________

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ''Χανιώτικα Νέα'' στις 22-5-2008
__________________

Πηγή: BlogΘέα PortalV2.1

CASH CRISIS THREAT TO AUSCHWITZ - ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ - BBC NEWS

By Raffi Berg
BBC News, Auschwitz-Birkenau
26/1/2009

It is a bitterly cold winter's day at one of the most notorious and harrowing places on Earth. Patches of ice crunch underfoot with every step, punctuating the silence which has long pervaded this former killing field.

This is Birkenau, the largest camp in the Auschwitz complex, where most of its 1.1 million victims - 90% of them Jews - were murdered.

But after nearly seven decades exposed to the elements, few of what were originally hundreds of structures remain standing, and those which have survived are gradually rotting away.

Unlike the smaller Auschwitz I - sturdy brick-built former Polish cavalry barracks expropriated by the Nazis - Birkenau (or Auschwitz II) - was erected in 1941 solely as a death camp, and was not built to last.

With every passing year the urgency to preserve what is left of the site grows, and while steps are being taken to do so, crucial conservation work is hampered by a shortage of funds.

"Auschwitz Museum is in a financial crisis, that's for sure," says site spokesman Pawel Sawicki.

"We do not have sufficient money to develop a long-term conservation plan. We can only be reactive, say if there's damage to a building we repair it - we can't be proactive," he says.

"And if we can't secure the buildings and conserve the site properly, we will be forced to close it to the public in a few years."

Preservation task

In some ways the process has already begun.

Two-thirds of the original brick barracks where prisoners lived in Birkenau have already been deemed unsafe and closed to the public. Since 2006 the fragile ruins of the gas chambers - blown up by the Nazis before the camp was abandoned in 1945 - have been cordoned off from visitors, their remaining walls in danger of collapse.

Some conservation is under way. In Auschwitz I, in a building once earmarked by the Nazis as a registration block for prisoners, teams of technicians in white coats are at work, preserving thousands of artefacts and developing methods to try to save the camp's disintegrating infrastructure.

The conservation laboratory - one of the best of its kind in the world - was established in 2002 at a cost of $3m, a project of US philanthropist Ronald S Lauder.

In one room, a large scanner hums away, copying records, yellowing with age, from the camp's SS Hygiene Institute, whilst across the corridor, scientists delicately clean some of the thousands of the institute's documents by hand.

Funded by the German state of North Rhine-Westphalia, it is one of a number of conservation programmes at the museum which depend on the benevolence of foreign countries or organisations.

"The biggest problem is the scale of the task," says chief conservationist Rafal Pioro.

The museum can only afford to deal with the most urgent needs
As well as the documents and artefacts held at the camp - a museum since 1947 - there are more than 300 ruins, 155 buildings and 191 hectares of land.

"We don't have sufficient money to carry out all the work that we would like to," says chief conservationist Rafal Pioro.

"And people should understand that we are not able to stop the process of deterioration - all we are able to do is to slow it down."

There are some remains which no amount of funding can save.

On the second floor of exhibition block number four is one of the more shocking displays - two tons of victims' hair, used by the Nazis for the textile industry, piled high and stretching from one end of the room to the other.

It is one of the most tangible pieces of evidence of what went on here, but now brittle and fading after so many years, the conservation experts acknowledge it will soon all turn to dust.

Financial shortfall

While the camp gradually erodes, more people than ever are visiting the site and placing it under increasing physical strain.

In 2008, 1.13 million people came here from around the world, vastly more than the museum - whose main exhibition remains largely unaltered from the mid-1950s - was built to cope with.

The visitors, however, generate little revenue. The museum is not allowed to charge an entrance fee, and its income from guided tours, book sales and parking does not go far. Since 1947, when the museum opened, the Polish government has provided most of the museum's funding.

In spite of Auschwitz's inclusion on Unesco's World Heritage list in 1979, it was not until the 1990s that financial assistance first trickled in from the outside world.

Even so, foreign help still constitutes only 1-3% of the museum's annual $10m budget - barely enough to cover day-to-day operations, including paying the museum's 250 staff, let alone conservation work.

This falls far short of the $100m the museum says it needs to carry out vital tasks, such as preserving crumbling barracks, creating a new exhibition and building specialised storage facilities.

"The international community has not done enough," said 92-year-old Holocaust survivor and treasurer of the Auschwitz Museum budget committee, Kalman Sultanik.

"Germany in particular has not done enough. Whatever Germany does is not enough - not for the survivors, definitely not for Auschwitz."

Rescue plan

In the hope of saving the museum for future generations, officials want to set up a 120m-euro ($170m) endowment fund with the help of the international community, the profits from which would be used entirely for long-term conservation work.

"The Polish government has been funding the site of Auschwitz and Birkenau for more than 60 years, so if we wouldn't receive any help from Polish government this place would have collapsed years ago," said Mr Sawicki.

"Unfortunately Poland is not a very rich country, and Auschwitz is not the only site the Polish government must take care of. That's why we expect countries like Germany - which of course is responsible for what happened here - despite the help that they've already given - we still think that the scale of the help should be bigger."

Earlier this month, Germany said it considered it a "core duty… to keep the memory of the Holocaust alive", adding it was in discussions with Poland about making future contributions to the upkeep of the museum.

European heritage

In 1947, the Polish parliament passed a law pledging to preserve Auschwitz and its buildings forever.

Despite this, Poland says it does not regard Auschwitz as its exclusive responsibility.

"The Holocaust became an integral part of what we now call the cultural heritage of European civilisation," the Ministry of Culture and National Heritage told the BBC. "Every nation has an inalienable duty to protect these places".

But time is running short, and unless substantially more money comes soon, Poland's pledge to preserve the camp may prove hard to keep.

27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1945: ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ (της Χριστιάννας Λούπα)

της Χριστιάννας Λούπα

Θεσσαλονίκη. Μάρτιος 1943. Οι φάλαγγες των μελλοθανάτων ξεκινούν μ’ ένα μικρό μπογαλάκι στο χέρι, για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, γράφοντας μία από τις τραγικότερες σελίδες στην ιστορία την ανθρωπότητας. Η πόλη των 56.000 Εβραίων, που αποτελούν το μισό πληθυσμό της, έχει την τρίτη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα της Ευρώπης. Μόνο 1150 θα επιστρέψουν μετά το τέλος του πολέμου.

Και βαδίζουν σκυφτοί, αμίλητοι, παραδομένοι στη μοίρα τους άντρες, γυναίκες, παιδάκια, ηλικιωμένοι, ενώ άρρωστοι κι ανήμποροι ακολουθούν στο τέλος της επιθανάτιας πορείας πάνω στα κάρα. Κι οι Γερμανοί ουρλιάζουν: «Schnell, schnell» και τα μωρά κλαίνε και τα κίτρινα άστρα στο στήθος αντανακλούν τον ήλιο – έναν ήλιο που δε θα ξαναδούν πια ποτέ - κι ο κόσμος, σιωπηλός μάρτυρας του εγκλήματος, παρακολουθεί. Ανάμεσά σ’ αυτούς τους κατατρεγμένους αναγνωρίζουν γείτονες, φίλους, συμμαθητές…

Στο σιδηροδρομικό σταθμό τους περιμένουν τα «τρανσπόρτ» του θανάτου, όπου θα στοιβαχτούν σαν τα ζώα για το μακρύ τους ταξίδι. Και σαν κλείσουν πίσω τους οι βαριές πόρτες, τότε στ’ αλήθεια έχει αρχίσει πια η κάθοδος στον Άδη.

Άουσβιτς. 27 Ιανουαρίου 1945. Όταν τα συμμαχικά στρατεύματα μπήκαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς και είδαν καπνό να βγαίνει από τα φουγάρα και μία περίεργη οσμή – η μυρωδιά της καμένης σάρκας – γέμισε τα ρουθούνια τους, δεν μπορούσαν ασφαλώς να φανταστούν τι ακριβώς συνέβαινε, γιατί κανένας υγιής νους δεν ήταν δυνατόν να συλλάβει αυτό που η νοσηρή εφευρετικότητα και ο διεστραμμένος νους των αρχιτεκτόνων του Ολοκαυτώματος είχε επινοήσει για την εξαφάνιση των πτωμάτων. Πράγματι, τα κρεματόρια κάπνιζαν ακόμα…

Το καλοστημένο αυτό εργοστάσιο μαζικής γενοκτονίας, που σαν πρώτη ύλη χρησιμοποιούσε ανθρώπινες ζωές, χτίστηκε το Μάιο του 1940 στην Πολωνία, στη συμβολή των ποταμών Βιστούλα και Σόλα, μέσα σε μια καταπράσινη περιοχή. Ήταν ένα συγκρότημα τεσσάρων στρατοπέδων, χτισμένων με κόκκινα τούβλα, που έμελλε να γίνει κολαστήριο εκείνων που είχαν την ατυχία να γεννηθούν “Untermenschen” (υπάνθρωποι), κυρίως βέβαια Εβραίοι. Πάνω από 2.000.000 αθώες ψυχές βασανίστηκαν και πέθαναν εκεί, στερούμενοι και την τελευταία ρανίδα αξιοπρέπειας ακόμα και στο ύστατο ταξίδι.

Ο φοβερός Ρούντολφ Ες, που οδηγήθηκε στην αγχόνη το 1947, ήταν ο διοικητής του στρατοπέδου, ενώ εμπνευστής του προγράμματος «Τελική Λύση», που εφαρμόστηκε το 1942, ήταν ο Δήμιος της Ευρώπης, Ράινχαρτ Χάινριχ.

Περιδιαβαίνοντας κανείς με εκκλησιαστική ευλάβεια τους χώρους της δαντικής κόλασης, μεταφέρεται σίγουρα σε μια άλλη διάσταση εξωπραγματική, ασύλληπτη. Σκέφτεται πως σε κάθε σπιθαμή γης που πατά, κάποιος μαρτύρησε. Ακούει με τη φαντασία του το κλάμα των παιδιών που τα χωρίζουν από τις μανάδες και τις σπαρακτικές κραυγές των δύστυχων γυναικών. Ανατριχιάζει στο άκουσμα των κραυγών των άτυχων που επιλέχτηκαν στη «Selektion» για τα κρεματόρια. Αναπηδά στο άκουσμα της βαριάς πόρτας των «ντους - θαλάμων αερίων» που κλείνει ερμητικά, καθώς εκεί μέσα θα πεθάνουν από τα δηλητηριώδη αέρια όσοι είναι ανίκανοι για εργασία. Βλέπει τους ένστολους σαδιστές – τους κατ’ επίφαση εκείνους ανθρώπους - να εκτελούν για ασήμαντη αιτία. Στ’ αυτιά του αντηχούν τα πολυβόλα που σπέρνουν το θάνατο. Παρακολουθεί τους ανθρώπινους σκελετούς με τις ριγέ στολές – τα ανθρώπινα υπολείμματα – να σέρνονται στους χώρους του Άδη κάτισχνοι και αποστεωμένοι, αναζητώντας ψιχία ελπίδας και παρηγοριάς. Όμως εκεί, στα Τάρταρα της ανθρωπότητας, η ελπίδα είναι πολυτέλεια κι η παράταση της ζωής κατάρα
Κι οι εικόνες συνεχίζονται μακάβριες, ανατριχιαστικές. Οι σωροί ανθρώπινων πτωμάτων, τα κιλά των μαλλιών που αφού αποστειρωθούν, θα γίνουν κλωστές, το σαπούνι που επάνω θα γράφει RJF (Real Jewish Fat), Γνήσιο Εβραϊκό Λίπος δηλαδή, τα χρυσά δόντια που αφαιρούνται από τα πτώματα, τα συγκεντρωμένα παπούτσια, κάποιες πεταμένες κούκλες και παιχνίδια που κρατούσαν μαζί τους αθώα παιδάκια…

“Arbeit macht Frei” , Η εργασία απελευθερώνει, είναι γραμμένο ειρωνικά πάνω από την πύλη του θανάτου που οδηγεί στο στρατόπεδο, ενώ λίγο πιο πέρα αιωρούνται ακόμα οι κρεμάλες που είχαν στηθεί από τους ναζί για παραδειγματική τιμωρία αυτών που τόλμησαν να παρακούσουν. Ένα κτίριο απ’ όλα ήταν προορισμένο για το αποκορύφωμα της κτηνωδίας, τα ιατρικά πειράματα. Ούτε ένας δεν βγήκε ζωντανός από κει. Στειρώσεις, δοκιμές φαρμακευτικών ουσιών, αλλά και χημικά όπλα, νάρκες, και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να συνδράμει στη νίκη του Γ΄ Ράιχ, έπρεπε πρώτα να δοκιμαστεί σε ανθρώπινα πειραματόζωα.

Η πρωτοφανής φρίκη, ωστόσο, η συστηματικότητα και η άψογη οργάνωση των μεθόδων εξόντωσης μέσα στα στρατόπεδα, δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν τρόμο για το μέγεθος της διαστροφής στο οποίο μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος και ιδιαίτερα όταν βάλει το μυαλό του σε αχρησία και παραδοθεί ανεπιφύλακτα στις επιταγές της οποιασδήποτε εξουσίας, που τον μετατρέπει σε άθυρμα στα χέρια της, σε άβουλο υποχείριο, σε απλό ενεργούμενο.

Η μέρα που απελευθερώθηκε το Άουσβιτς ορίστηκε στη χώρα μας σαν “Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος”, ενώ οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν την ίδια μέρα αντίστοιχη επέτειο.. Στον τόπο του μαρτυρίου μάλιστα καθιερώθηκε η “Πορεία των ζωντανών” από το Άουσβιτς στο Μπιρκενάου, που συμβολίζει την πορεία των αιχμαλώτων προς το θάνατο.

“Nie mehr”, Ποτέ πια, είναι γραμμένο σε μια αναμνηστική στήλη στο στρατόπεδο του θανάτου, γιατί πρέπει να θυμόμαστε. Γιατί η λήθη εξυπηρετεί τους εγκληματίες και η έλλειψη γνώσης οδηγεί στα ίδια τραγικά εγκλήματα. Η «εθνική καθαρότητα» ήταν εκείνη που οδήγησε τον Κεμάλ σε τόσες γενοκτονίες και σφαγές στην Τουρκία, το ίδιο και τον Χίτλερ στο ολοκαύτωμα και τη γενοκτονία των Εβραίων, των τσιγγάνων και άλλων «υπανθρώπων».

Κι όμως, τόσα χρόνια μετά και ο ρατσισμός προβάλλει πάλι μπροστά μας απειλητικός, σαν τη Λερναία Ύδρα, που μόλις της κόψεις ένα κεφάλι, δύο ξεπετάγονται στη θέση του. Ας μην επαναπαυόμαστε. Ας μην αφήσουμε την επέτειο αυτή να περάσει στα ψιλά των εφημερίδων. Ας διαβάζουμε την Ιστορία. Ας πλατύνουμε τη σκέψη μας. Γιατί το Άουσβιτς αναβιώνει πολύ εύκολα, στα σταλινικά γκουλάγκ, στη Σρεμπρένιτσα, στο Τομσκ και Κύριος οίδε πού αλλού. Ας γίνει η «γνώση» ένας ελάχιστος φόρος τιμής σ’ εκείνους που πολτοποιήθηκαν από τις μυλόπετρες της Ιστορίας, σ’ εκείνους που πλήρωσαν με το αθώο αίμα τους την εμπάθεια, το σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία των «τυράννων».