Εμείς φταιμε και κανείς άλλος! - Άρθρο του Εκδότη της Greek News Αποστόλη Ζουπανιώτη

39/3/2009

Ελλάδα, Κύπρος κι Ομογένεια να σοβαρευτούν, κι αντί να ρίχνουν ευθύνες σε «φιλότουρκους» αξιωματούχους να δουν πως μπορούν να χτίσουν επαγγελματικές σχέσεις με τα κέντρα αποφάσεων στην Αμερική

Όταν τη βραδιά των εκλογών βρισκόμουν στο Σικάγο ανάμεσα στους πανηγυρίζοντες Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, σε καμία περίπτωση δεν πίστευα πως δύο μόλις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η Ελλάδα κι η Κύπρος θα αντιμετώπιζαν περισσότερα προβλήματα με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση, απʼ όσα αν ίσως ήταν πρόεδρος ο Τζορτζ Μπους. Σε αντίθεση με την προεδρία του Μπιλ Κλίντον, δυστυχώς σήμερα η Ελληνοαμερικανική Κοινότητα δεν διαθέτει την άμεση πρόσβαση στο Λευκό Οίκο, κάτι που είχαμε τότε, με το Γιώργο Στεφανόπουλο να βρίσκεται ένα γραφείο δίπλα από το Οβαλ Οφις. Κι αν οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Ομπάμα μπορούν ακόμη να εξασκούν πιέζεις και να αλλάζουν ορισμένες κακές κινήσεις, δυστυχώς είμαστε αντιμέτωποι με μία σύγχρονη Λερναία Ύδρα και στη θέση του κεφαλιού που κόψαμε φυτρώνουν δύο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως κατορθώσαμε την περασμένη εβδομάδα με συντονισμένες προσπάθειες ως ελληνοαμερικανική κοινότητα να σταματήσουμε τη συνάντηση της υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Οπως έγραψε η Greek News, απαιτήθηκε μία ιδιαίτερα σκληρή επιστολή έντεκα ηγετικών παραγόντων της Συντονιστικής Προσπάθειας Ελλήνων, προς τον πρόεδρο Ομπάμα και τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν, υπενθυμίζοντας τις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Η προσπάθεια καρποφόρησε και την περασμένη Δευτέρα η υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, υποσχέθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο ότι δεν πρόκειται να δει τον κ. Ταλάτ, πριν να έχει συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, Μάρκο Κυπριανού.
Το «θαύμα» διήρκεσε λιγότερο από τρεις μέρες. Την Τετάρτη ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν θα επισκεφθεί το Φανάρι, όταν στις Απριλίου βρεθεί στην Κωνσταντινούπολη. Και την Πέμπτη, ακούσαμε από τον υποψήφιο υφυπουργό Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις, Φίλιπ Γκόρντον, πρώην αναλυτή του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, να αρνείται κατηγορηματικά να συμφωνήσει με την προεκλογική δέσμευση του Ομπάμα, για «τερματισμό της τουρκικής κατοχής της βόρειας Κύπρου».

Πόσο καλό και πολιτικώς ορθό θα ήταν, αν η κοινότητά μας, μεσούσης της χειρότερης διεθνούς οικονομικής κρίσης, έστελνε μία ακόμη σκληρότερη επιστολή προς τους κ.κ. Ομπάμα και Μπάιντεν; Σίγουρα θα μας θεωρούσαν ότι είμαστε εκτός πραγματικότητας.

Δυστυχώς όπως ο κεραυνός, έτσι κι η τύχη δύσκολα χτυπάει δύο φορές το ίδιο μέρος. Οταν ο Γιώργος Στεφανόπουλος ήταν σύμβουλος του προέδρου Κλίντον, με τεράστια επιρροή, εμείς ως Ελλάδα, Κύπρος κι Ομογένεια, πηγαίναμε στο Λευκό Οίκο όχι με ένα ή δύο αιτήματα, αλλά με 5-6 ανοιχτά εθνικά θέματα. Τα περισσότερα παρέμειναν ανοιχτά μέχρι σήμερα.

Στις ΗΠΑ, οι περισσότερες ξένες χώρες και ομάδες που εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα, δεν εξαρτούν την επιρροή από τις προσωπικές, αλλά από τις επαγγελματικές σχέσεις. Προσλαμβάνουν λόμπις, χρησιμοποιούν think tanks (δεξαμενές σκέψης) ξοδεύουν χρήματα για την ενίσχυση πολιτικών. Οι Ελληνοαμερικανοί δεν κάνουν πολλά απʼ αυτά, ενώ Ελλάδα και Κύπρος δεν κάνουν τίποτε. Η Τουρκία δαπανά δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε λομπίστες και δεξαμενές σκέψης, η Ελλάδα κι η Κύπρος λίγα ψιλά κι αυτά όχι στο σωστό μέρος.

Κάποιοι από τους αξιωματούχους τους οποίους κατηγορούμε ως «φιλότουρκους», θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν στην κατηγορία των «φιλελλήνων». Πάρτε παράδειγμα τον Φίλιπ Γκόρντον, που άνεργος εγκατέλειπε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Κλίντον, το 2001 κι αναζητούσε υποστήριξη στις ακαδημαϊκές και συγγραφικές φιλοδοξίες του. Εμείς τον σνομπάραμε, αλλά οι Τούρκοι τον αγκάλιασαν.

Πριν λίγες μέρες, ο πρόεδρος ενός σημαντικού think tank της Ουάσιγκτον, με μεγάλη επιρροή στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και την Χίλαρι Κλίντον, προσπάθησε ανεπιτυχώς να συναντηθεί με την επισκεπτόμενη την αμερικανική πρωτεύουσα υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Ντόρα Μπακογιάννη. Η Λαίδη «D» ήταν απασχολημένη και δε μπορούσε να τον δει, όπως ακριβώς συνέβη και με τους εκπροσώπους του Αμερικανο-Εβραϊκού λόμπι.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και μετά παρρησίας, προτρέπουμε την Ομογένεια και τον απανταχού Ελληνισμό να σταματήσει να επιρρίπτει ευθύνες για όσα μας συμβαίνουν στον πρόεδρο Ομπάμα, στον αντιπρόεδρο Μπάιντεν, στη Χίλαρι Κλίντον και στους διάφορους κατά καιρούς εμφανιζόμενους «φιλότουρκους» Αμερικανούς επίσημους, είτε τους λένε Φριντ, είτε Μπράιζα, ή Γκόρντον. Εμείς φταίμε για όλα! Οχι μόνο γιατί δεν κάνουμε το σωστό, όχι μόνο γιατί δε κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε δρόμο, αλλά και γιατί ψάχνουμε για δικαιολογίες και αποδιοπομπαίους τράγους στους οποίους θα επιρρίψουμε τη ευθύνη των λαθών μας.

Το ορφανό Ελληνόπουλο που έγινε ανώτατος άρχοντας της Δυτικής Αυστραλίας - EXPRESS

Αυστραλία- Πηγή: ΑΠΕ 10/03/09-09:16

Σε μια σεμνή αλλά ιδιαίτερα συγκινητική εκδήλωση που έγινε στο Κυβερνείο της Δυτικής Αυστραλίας ο κυβερνήτης της συγκεκριμένης αυστραλιανής πολιτείας (δηλαδή ο ανώτατος άρχων της), ομογενής Κομνηνός Μιχαήλ, τίμησε έναν άλλο ομογενή που από το ?1926 είναι πρωτοψάλτης του ελληνορθόδοξου ιερού ναού του Ευαγγελισμού της Πέρθης.
Ο Δρ Κομνηνός Μιχαήλ από ορφανό παιδί κατόρθωσε να ανέβει στο υψηλότερο αξίωμα της πολιτείας του, ενώ ο Μιχάλης Κουκούλας μετανάστευσε στην Αυστραλία έφηβος και από το 1926, δηλαδή πάνω από 70 χρόνια, είναι πρωτοψάλτης στην ίδια εκκλησία.
Ο ίδιος είναι μεγάλος δωρητής της Ελληνικής Κοινότητας της Πέρθης και της εκκλησίας της και φυσικά προσφέρει δωρεάν όλα αυτά τα χρόνια τις υπηρεσίες του.
Ο κυβερνήτης της Δυτικής Αυστραλίας, Δρ.
Κομνηνός Μιχαήλ γεννήθηκε στην πολιτεία που υπηρετεί από Καστελορίζιους γονείς το 1938.
Ο πατέρας του, Αγαπητός, έφθασε στην Αυστραλία μικρό παιδί από το Καστελόριζο της Δωδεκανήσου το 1895.
Σαν Αυστραλός πολίτης υπηρέτησε στο Ενδέκατο Τάγμα Πεζικού του Αυστραλιανού Στρατού, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1930 έφθασε στην Αυστραλία οικογενειακώς η μέλλουσα σύζυγός του Παναγιώτα, επίσης από το Καστελόριζο.
Δυστυχώς ο Αγαπητός Μιχαήλ πέθανε το 1946 όταν ο Κομνηνός ήταν σε ηλικία μόνο οκτώ ετών.
Με την επιμονή της μητέρας του έμαθε να μιλά άπταιστα τα ελληνικά.
Ο δρόμος του μικρού Κομνηνού δεν ήταν εύκολος και ανθόσπαρτος καθότι ήταν και μέλος πολυμελούς οικογένειας με εννέα παιδιά, που όμως είχαν το ευτύχημα να έχουν για μητέρα την κ. Παναγιώτα αφού τα ανέθρεψε με ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, αλλά και με απόλυτο σεβασμό για τις αρχές και τις ηθικές αξίες τις Αυστραλιανής κοινωνίας.
Όταν πέθανε ο πατέρας, η μητέρα επωμίσθηκε ολόκληρη την ευθύνη της οικογένειας.
Με τη βοήθεια της οργάνωσης "Legacy" (Οργάνωση στήριξης παιδιών Αυστραλών πολιτών που υπηρέτησαν στις ένοπλες δυνάμεις, και του υπουργείου Στρατιωτικών), απόκτησαν πανεπιστημιακή μόρφωση και έκαναν καριέρα στους τομείς που ο καθένας είχε επιλέξει.
Ο Δρ.
Κομνηνός Μιχαήλ σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας.
Ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές σπουδές του με τιμητικές διακρίσεις και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο.
Το 1968 πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Κατέλαβε ανώτατα αξιώματα στη δημόσια διοίκηση και στον ακαδημαϊκό χώρο, με αποκορύφωμα την εκλογή του ως πρύτανη του Πανεπιστημίου Δυτικής Αυστραλίας.
Επιτέλεσε τεράστιο κοινωνικό έργο, ως μέλος της Αντικαρκινικού Συμβουλίου Δ. Α., της Λέσχης Ροταριανών Πέρθης, του Ελληνο- αυστραλιανού Επιμελητηρίου, της Ελληνικής Κοινότητας Δυτικής Αυστραλίας και άλλων κοινωνικών και κοινοτικών φορέων.
Η πολύχρονη προσφορά του έχει αναγνωριστεί με τίτλους, μετάλλια και βραβεία από το κράτος, επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς.
Το 1996 τιμήθηκε με το "Member of the Order of Australia" και το 2006 με την ανώτερη τιμή που προσφέρεται από την Αυστραλία, αυτή του "Companion of the Order of Australia".
Ακούραστος συμπαραστάτης τα τελευταία 44 χρόνια είναι η σύζυγός του Ιουλία, επίσης από το Καστελόριζο, με την οποία απέκτησε δυo παιδιά την Παναγιώτα και τον Αγαπητό από τα οποία απέκτησαν τέσσερα εγγόνια.
Ορκίστηκε κυβερνήτης της Δυτικής Αυστραλίας τον Ιανουάριο του 2006. Όσο για τον πρωτοψάλτη, Μιχάλη Κακούλα, τον οποίο τίμησε και αυτός γεννήθηκε στο Καστελόριζο, όπου πήρε και τα πρώτα μαθήματα ψαλτικής.
Έφτασε έφηβος στην Αυστραλία και από το 1926 ψέλνει στην ίδια εκκλησία.
Παράλληλα ασχολήθηκε και με επιχειρήσεις και έχει κάνει σημαντικότατες δωρεές στην ομογένεια της Δυτικής Αυστραλίας και της πρωτεύουσας της, Πέρθης.

Παγκόσμια δημοσκόπηση για το πώς βλέπουν οι απόδημοι Έλληνες την πατρίδα (ana - mpa.gr)

Παρέλαση στη Νέα Υόρκη

omogeneia.ana - mpa.gr
29/10/2008

Πως βλέπουν τα εκατομμύρια των απόδημων Ελλήνων τη χώρα καταγωγής τους; Ποιες είναι οι σχέσεις τους με την πατρίδα; Ποια προβλήματα τους απασχολούν; Πόσο τους επηρεάζουν τα οικονομικά προβλήματα και τα εθνικά θέματα; Σε ποιο βαθμό έχουν ενταχθεί στις κοινωνίες των χωρών διαμονής τους; Ποια είναι η γνώμη τους για το ελληνικό κράτος και τα ελληνικά ΜΜΕ;

Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνει σημαντική δημοσκόπηση της εταιρείας «Κάπα-Research», που διήρκεσε δύο χρόνια (2006-2008) και στην οποία απάντησαν περίπου 15.000 Έλληνες της διασποράς από όλο τον κόσμο. Τα πρώτα στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνα παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της περιφερειακής συνέλευσης του ΣΑΕ Ευρώπης, στη Φραγκφούρτη, με τη συμμετοχή 220 συνέδρων από 20 και πλέον ευρωπαϊκές χώρες.

Σύμφωνα με το διευθυντή της Κάπα-Research, Τάσο Γεωργιάδη, οι Έλληνες μετανάστες πήγαν στην Αμερική για καλύτερη τύχη, ενώ στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν λόγω της φτώχειας που υπήρχε στα χωριά τους. Η Μακεδονία, η Πελοπόννησος και η Ήπειρος, ήταν οι κύριοι τόποι προέλευσης των μεταναστών.

Οι γάμοι των απόδημων Ελλήνων γίνονται ακόμη και σήμερα κυρίως με τον παραδοσιακό τρόπο και το σχετικό τελετουργικό αποτελεί σημείο σύνδεσης με την Ελλάδα. Ένα στα τρία νοικοκυριά μιλούν κυρίως ελληνικά στο σπίτι. Το αίσθημα της συγγένειας είναι πολύ ανεπτυγμένο μεταξύ των μεταναστών και η διατήρηση των επαφών με τους συγγενείς αποτελεί ισχυρό σημείο διασύνδεσης με την πατρίδα. Επτά στους δέκα Έλληνες έχουν συγγενείς στο εξωτερικό.

Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε υποχώρηση και η χρήση της περιορίζεται κυρίως στο σπίτι. Στη μεγάλη τους πλειονότητα οι νέοι ομογενείς στις παρέες τους εκτός σπιτιού, δεν μιλούν πλέον ελληνικά. Ραγδαία υποχώρηση υπάρχει πλέον και στη άποψη ότι ελληνόγλωσση εκπαίδευση πρέπει να υφίσταται στο εξωτερικό. Οι απόδημοι δεν πιστεύουν ότι μπορούν να λειτουργήσουν στο εξωτερικό καλά ελληνικά σχολεία. Οι απόδημοι στη Γερμανία πιστεύουν ότι την ευθύνη για το ότι δεν είναι καλή η ελληνική εκπαίδευση στο εξωτερικό, έχει η κυβέρνηση, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες που πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στις επικρατούσες συνθήκες και στο γενικότερο κλίμα.

Οι Έλληνες της διασποράς πιστεύουν ότι δουλεύουν περισσότερο απ΄ότι στην Ελλάδα. Μεγαλύτερο είναι και το ποσοστό αυτών που δηλώνουν εισοδηματίες, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου όλο και περισσότεροι δηλώνουν πως επιθυμούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Ο δείκτης επιχειρηματικότητας είναι υψηλότερος στην ομογένεια.

Επιπλέον, οι απόδημοι βρίσκονται σε καλύτερη οικονομικά κατάσταση. Ένας στους δέκα απόδημους δηλώνει πως βρίσκεται στα όρια της φτώχειας τη στιγμή που το ποσοστό αυτό στο εσωτερικό της χώρας, πλησιάζει το 20%. Οι περισσότεροι Έλληνες του εξωτερικού δηλώνουν αισιόδοξοι για τη βελτίωση των οικονομικών τους. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες της διασποράς δηλώνουν ότι έχουν περιουσία στην Ελλάδα. Αλλά, μόνο ένας στους τρεις από αυτούς, που έχουν περιουσία στην Ελλάδα, λένε ότι έχουν κάποιο εισόδημα από αυτήν.

Λόγω της οικονομικής κρίσης, μειώνεται αισθητά ο αριθμός των αποδήμων που στέλνουν εμβάσματα στην πατρίδα, με συνέπεια να εξαλείφεται το λεγόμενο «μεταναστευτικό συνάλλαγμα» που αποτελούσε παλαιότερα ισχυρή ένεση στα οικονομικά του κράτους.

Από την έρευνα προέκυψε ότι οι Έλληνες απόδημοι γενικώς, είναι άνθρωποι με υψηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης. Περισσότερο εργατικοί και συνεπείς φορολογούμενοι. Σε μεγάλο ποσοστό δηλώνουν υπερήφανοι που είναι ελληνοαυστραλοί ή ελληνοαμερικανοί. Εννέα στους δέκα δηλώνουν ότι θέλουν να διατηρήσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους την ελληνική ταυτότητα. Πάντως, οι περισσότεροι Έλληνες του εξωτερικού αισθάνονται πικρία για τη στάση της ελληνικής Πολιτείας διαχρονικά.

Ακόμα, οι απόδημοι στη συντριπτική τους πλειονότητα θεωρούν ότι είναι ενταγμένοι στη χώρα διαμονής και ότι μελλοντικά θα αφομοιωθούν πλήρως. Η υπηκοότητα, ένα καλό επάγγελμα και ένα υψηλό επίπεδο μόρφωσης, θεωρούν πως είναι τα βασικά στοιχεία ένταξης. Ένας στους τέσσερις συμμετέχουν σε πολιτιστικές εκδηλώσεις της ομογένειας, ποσοστά τέτοια.

Αν και εννέα στους δέκα Έλληνες στην Ελλάδα πιστεύουν ότι οι ομογενείς είναι περισσότερο συνδεδεμένοι με την Εκκλησία, εντούτοις σύνδεση με την Εκκλησία έχουν σε ποσοστό 54% στην Ελλάδα, 53% στην Κύπρο και 51% στην ομογένεια. Γενικά το έργο της Εκκλησίας αξιολογείται θετικά. Ένας στους τρεις Έλληνες αντιμετωπίζει γενικά την Εκκλησία ως χώρο κοινωνικής προσέγγισης.

Γενικά στοιχεία της έρευνας είναι ότι θεωρούμε τους εαυτούς μας περισσότερο αντιαμερικανούς, αν και παραδεχόμαστε ότι αυτό δεν μας έχει ωφελήσει. Πάντως, εμπιστευόμαστε περισσότερο την Ε.Ε. από ότι τις ΗΠΑ. Η Γαλλία και η Γερμανία είναι από τις περισσότερο δημοφιλείς χώρες, ενώ αντίθετα, ΗΠΑ, Ισραήλ και Βρετανία βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, τόσο ο σημερινός όσο και ο προηγούμενος, μαζί με τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο, είναι τα δημοφιλέστερα πρόσωπα, ενώ αντίθετα Ερντογάν και Μπους τα λιγότερο δημοφιλή.

Πολύ υψηλό ποσοστό στις χώρες διασποράς, βλέπουν δορυφορικά ελληνική τηλεόραση. Ένας στους τρεις διαβάζει ελληνική εφημερίδα. Ένας στους τρεις θέλει υπότιτλους στα προγράμματα της τηλεόρασης. Η πλειονότητα των αποδήμων έχει γενικά θετική εικόνα για την ΕΡΤ, η οποία θεωρείται σοβαρό κανάλι, αντικειμενικό και αξιόπιστο.

Τέλος, το διαδίκτυο έχει πολύ υψηλό βαθμό χρήσης από τους απόδημους Έλληνες, πολύ περισσότερο από ότι στο εσωτερικό της Ελλάδος.

Τα αναλυτικά στοιχεία της δημοσκόπησης αυτής, που έγινε υπό την αιγίδα του υπουργείου Εξωτερικών, θα παρουσιαστούν στις 28 και 29 Νοεμβρίου στην Αθήνα.