Οι λαθρεπιβάτες της ζωής και το ...ξέφραγο αμπέλι

της Χριστιάννας Λούπα

Κανείς δεν είχε φανταστεί ποτέ πριν μερικά χρόνια ότι η «Ψωροκώσταινα» θα γινόταν πόλος έλξης μεταναστών που αναζητούν στον ήλιο μοίρα. Πριν λίγες δεκαετίες ήταν οι Έλληνες που έφευγαν μετανάστες στα ξένα και τώρα η ίδια η Ελλάδα φιλοξενεί χιλιάδες οικονομικούς μετανάστες όχι μόνο από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ, αλλά και από την Αφρική και την Ασία.

Το πρόβλημα βέβαια είναι κατά πόσο η χώρα μας είναι σε θέση να απορροφήσει τόσα εργατικά χέρια αφενός και αφετέρου ο έλεγχος των εισερχομένων στη χώρα και η νομιμοποίησή τους με τα σχετικά έγγραφα.

Με αφορμή την απεργία πείνας που ξεκίνησαν στις 11 του τρέχοντος μηνός δεκαπέντε οικονομικοί μετανάστες στα Χανιά, την απεργία πείνας των παιδιών – μεταναστών στη Λέρο τον περασμένο Μάιο, αλλά και τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στο Κέντρο κράτησης μεταναστών στη Λέσβο, το περιοδικό ΤΙΜΕ (20/11) έκανε ένα αφιέρωμα στο μεγάλο αυτό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας πρόσφατα, με τίτλο «Greece’s immigrant Odyssey», («Η Οδύσσεια των μεταναστών στην Ελλάδα»).

«Ευρισκόμενη στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων», αναφέρεται στο άρθρο, «η Ελλάδα έχει μια μακρά ιστορία μετανάστευσης. Στη δεκαετία του ΄90 η Ελλάδα αποτελούσε προορισμό για χιλιάδες πρόσφυγες από την εμπόλεμη πρώην Γιουγκοσλαβία. Αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα είναι μεγαλύτερο και πιο πολύπλοκο».
Ο κ. Γιώργος Καραμαλής, σύμφωνα με το περιοδικό, επικεφαλής των επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας στη Μυτιλήνη, δήλωσε: «Έχουμε αναφορές για εκατοντάδες χιλιάδες που περιμένουν στις τουρκικές ακτές για να περάσουν απέναντι. Ο αριθμός είναι τόσο μεγάλος πλέον, που φοβόμαστε ότι μπορεί να χάσουμε τον έλεγχο».Εν συνεχεία το άρθρο αναφέρεται στις κακές συνθήκες κράτησης στο Κέντρο της Μυτιλήνης, τονίζοντας ότι το αίτημα του ΤΙΜΕ να επισκεφθεί το Κέντρο απορρίφθηκε.
«Έλληνες αξιωματούχοι λένε πως η παράνομη μετανάστευση είναι και ευρωπαϊκό πρόβλημα όχι μόνο ελληνικό. Η Αθήνα επιθυμεί την Υπηρεσία Φύλαξης των Ευρωπαϊκών Συνόρων, Frontex, να παίξει μεγαλύτερο ρόλο στα ελληνικά ύδατα, προτείνοντας έτσι την δημιουργία Ευρωπαϊκής ακτοφυλακής. Ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος λέει πως "η Ευρώπη πρέπει να προστατέψει τα σύνορά της" και συνεχίζει "Κάθε κράτος - μέλος πρέπει να παίξει ρόλο σε αυτή την προσπάθεια".

Το γεγονός πως πολλοί από τους μετανάστες έρχονται μέσω Τουρκίας, τον παλαιό εχθρό της Ελλάδας, δεν βοηθά. Με βάση διμερή συμφωνία του 2002, η Τουρκία οφείλει να δέχεται πίσω όσους μετανάστες χρησιμοποιούν το έδαφός της για να εισέλθουν στην Ευρώπη. Ωστόσο από τους 26,000 τέτοιους μετανάστες για τους οποίους αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο ισχύει, η Ελλάδα κατηγορεί την Τουρκία πως δέχτηκε πίσω μόλις τους 1,600. Ο πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Αλέξανδρος Ζαβός πιστεύει πως η Τουρκία συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο ώστε να διαπραγματευεί με καλύτερους όρους την ένταξη της στην Ε.Ε. Ο κ. Παυλόπουλος λέει πως "η Τουρκία πρέπει να σεβαστεί τους νόμους αν θέλει να γίνει μέλος της Ε.Ε.".

Σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος της Τουρκίας σε αυτό το φαινόμενο αυξάνει το μίσος των Ελλήνων προς τους παράνομους μετανάστες»,καταλήγει το περιοδικό.

Όπως και να ’χει πάντως το πράγμα, αυτό που προέχει είναι να δοθεί μια λύση στο διαρκώς διογκούμενο αυτό πρόβλημα, να σταματήσει η ταλαιπωρία των δύστυχων αυτών Ροβινσώνων, που συχνά χάνουν και την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους ακόμα,όπως έγινε σήμερα στον Πόρο ή όπως συχνά πνίγονται στη θάλασσα, όπου τους παρατούν οι αδίστακτοι δουλέμποροι, αλλά και να μπει και μια τάξη σ’ αυτή τη χώρα, που έχει γίνει κέντρο διερχομένων.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είναι ρατσιστές και καλό είναι να είμαστε πιο προσεκτικοί στη χρήση του όρου. Τον ρατσισμό τον απεχθάνεται κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος και πλείστα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί στο όνομά του. Το να είναι όμως μια χώρα ξέφραγο αμπέλι, όπου κάθε καρυδιάς καρύδι, απ’ όλες τις φυλές του Ισραήλ, δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο, καταντά συχνά ρατσισμός έναντι των αυτοχθόνων κατοίκων μιας περιοχής, που καταλήγουν να ζουν οι ίδιοι υπό καθεστώς τρομοκρατίας και συνθήκες γκέττο.

Μια βόλτα στην Ομόνοια άλλωστε, μπορεί να πείσει τον καθένα περί του λόγου το αληθές…

Κέντρα κράτησης μεταναστών Εκεί που σταματά η ανθρωπιά

της Χριστιάννας Λούπα

Εμείς οι Έλληνες ξέρουμε καλά από προσφυγιά, ξέρουμε καλά κι από μετανάστευση. Φαίνεται όμως πως από το καταραμένο 1922 κι από τις δεκαετίες του ’50, του ’60 ή και του ’70 ακόμα, που η φτωχή Ελλάδα ξεπουλούσε τα παιδιά της, πέρασαν πολλά χρόνια και ξεχάσαμε. Ή μήπως έχουμε απορροφηθεί τόσο πολύ από τα Βατοπέδια, τη Siemens, τα δομημένα ομόλογα, τις μίζες και πλείστα άλλα σκάνδαλα μιας σαθρής «καθεστηκυίας» τάξης όλων των αποχρώσεων, που δεν μας έμεινε μυαλό για τίποτε άλλο;

Τη στιγμή ωστόσο, που ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη ταλανίζεται από πολέμους και εμφύλιες έριδες, είναι λογικό οι άνθρωποι από τις χώρες αυτές να αναζητούν μια καλύτερη τύχη, προσπαθώντας να διαφύγουν στις πολιτισμένες χώρες, ξεπουλώντας στους δουλέμπορους ότι έχουν και δεν έχουν. Ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς τους ταλαίπωρους, κυρίως από Πακιστάν, Κουρδιστάν και περισσότερο Αφγανιστάν, εισρέει παράνομα στη χώρα μας μέσω Τουρκίας, που δεν εννοεί να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Όμως αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Τελικά, οι επίδοξοι αυτοί μετανάστες, που δεν έχουν τα απαραίτητα χαρτιά, καταλήγουν σε ειδικά Κέντρα Κράτησης, όπου όχι μόνον θα δουν τις ελπίδες τους να εξανεμίζονται, αλλά θα χάσουν και τις τελευταίες ρανίδες της αξιοπρέπειάς τους, αφού οι συνθήκες που επικρατούν εκεί είναι επιεικώς απαράδεκτες και το Κράτος δείχνει εντελώς απρόθυμο να προβεί σε οποιαδήποτε βελτίωση, παρά τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Η περιορισμένη και ασυνεχής συνεισφορά των Αρχών εμπόδισε τις προσπάθειές μας να προσφέρουμε ιατρική βοήθεια και να βελτιώσουμε τις συνθήκες μέσα στο Κέντρο Κράτησης», δήλωσε ο κύριος Γιώργος Καραγιάννης, αναφορικά με το Κέντρο Κράτησης Μεταναστών της Λέσβου και υπεύθυνος Προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για τους μετανάστες χωρίς έγγραφα στην Ελλάδα.

«Σε πολλές περιπτώσεις αναγκαστήκαμε να εξετάσουμε ασθενείς μέσα από τα κάγκελα, μια και δεν επιτρεπόταν στους μετανάστες να βγουν από τους θαλάμους. Χρειάστηκε να περάσουν περισσότεροι από τρεις μήνες (και να υπάρξουν πιέσεις από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και άλλες οργανώσεις) για να μπορέσει ο πληθυσμός αυτός να προαυλίζεται σε τακτική βάση, για να οριστεί δεύτερος ιατρός στο Κέντρο και για να αρχίσουν βασικά έργα συντήρησης. Τα έργα που πραγματοποιήθηκαν από την οργάνωση θα είχαν βελτιώσει σημαντικά τις συνθήκες διαβίωσης, αλλά οι Αρχές δεν μπόρεσαν να εγγυηθούν διαδικασίες καθαρισμού και συντήρησης ούτε στο ελάχιστο», συνέχισε ο ίδιος υπεύθυνος, δηλώνοντας ότι οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα τερματίζουν αναγκαστικά την αποστολή τους στη Λέσβο, που είχε ξεκινήσει τον περασμένο Ιούνιο.

Ο κύριος Καρλ Κοόπ, εξ άλλου, αρμόδιος της Οργάνωσης Pro Asyl για ζητήματα ασύλου στις χώρες της Ευρώπης, που εδρεύει στη Γερμανία, κατέθεσε τη δική του προσωπική εμπειρία για τη Λέσβο: «Αυτό που με πόνεσε περισσότερο ήταν η μεταχείριση των παιδιών και ανηλίκων… Ήταν 106 παιδιά φυλακισμένα για είκοσι και τριάντα ημέρες. Δεν τους επιτρεπόταν να βγουν στην αυλή. Φανταστείτε 69 παιδιά σε ένα κελί με μία τουαλέτα. Η μυρωδιά στο κελί ήταν αποπνικτική, καθώς τα συστήματα υγιεινής δεν λειτουργούσαν. Ακόμα και εμείς οι ενήλικες δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Προσπαθούσαμε με τους Έλληνες συναδέλφους να καθησυχάσουμε αυτά τα παιδιά, μέχρι που καταφέραμε να δοθεί λύση, να αποφυλακιστούν και να μεταφερθούν στην Αγιάσο, σε κάποιο κτίριο με σχετικά καλές συνθήκες διαβίωσης». («Μαύρη η εικόνα της Ελλάδας στο θέμα των προσφύγων», «Ταχυδρόμος» Γερμανίας, 9/2008).

Η Οδύσσεια όμως των παιδιών αυτών, δεν φαίνεται να παίρνει τέλος, μια και συνήθως εγκαταλείπονται στην τύχη τους μετά από μερικές εβδομάδες. Χιλιάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι έχουν περάσει τα ελληνικά σύνορα και η τύχη τους αγνοείται. Ποιος ξέρει αν ζουν και πώς ζουν, αφού κανείς δεν θα ρωτήσει ποτέ γι’ αυτούς. Οι περισσότερες πιθανότητες άλλωστε είναι να έχουν πέσει στα χέρια κυκλώματος εμπορίας ανθρώπων ή οργάνων.

Παιδιά ενός κατώτερου Θεού ή θύματα της ανθρώπινης (και κυρίως ελληνικής) αναλγησίας;