H ΣΑΡΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ! (της Χριστιάννας Λούπα)

τζαμί στην Κομοτηνή

της Χριστιάννας Λούπα

«Σε χωρίζω, σε χωρίζω, σε χωρίζω», μπορεί ο μουσουλμάνος σύζυγος να πει μπροστά στο μουφτή κι έτσι απλά να βγει το διαζύγιό του, σύμφωνα με τον ιεροϊσλαμικό νόμο, την περιβόητη Σαρία, που μολονότι στην Τουρκία έχει καταργηθεί εδώ και δεκαετίες, στη Δυτική Θράκη διακυβεύει το οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο των Ελλήνων μουσουλμάνων.

Σύμφωνα με τη Σαρία εξ άλλου, η γυναίκα δεν δικαιούται να ζητήσει διαζύγιο. Την επιμέλεια των παιδιών, σε περίπτωση διαζυγίου, έχει η μητέρα για τα αγοράκια μέχρι τα επτά τους χρόνια, για τα κοριτσάκια μέχρι τα εννιά. Μετά τα παίρνει ο πατέρας χωρίς δεύτερη κουβέντα. Η γυναίκα δικαιούται μόνο τρίμηνη διατροφή - που στην πράξη ούτε κι αυτή επιδικάζεται - ενώ υποχρεώνεται να φύγει από τη συζυγική εστία, παίρνοντας μαζί της μόνο ό,τι της ανήκε κατά τη μέρα του γάμου και οπωσδήποτε συνοδευόμενη από την κοινωνική κατακραυγή. Επίσης, κατώτερη ηλικία γάμου είναι τα δώδεκα. Επιτρέπεται ο γάμος δι’ αντιπροσώπων(!!!) και ο άντρας επιτρέπεται να πάρει μέχρι τέσσερις συζύγους. Η γυναίκα θεωρείται μοιχός αν συνάψει σχέση ακόμα και αφού την έχει εγκαταλείψει ο σύζυγός της.

«Κατώτερη είναι η γυναίκα από τον άντρα και μόνο υπακούοντάς τον μπορεί να γίνει καλή και ενάρετη», λέει το Κοράνι. Όμως η υποδεέστερη θέση της γυναίκας δεν φαίνεται μόνο στα θέματα γάμου, αλλά είναι σαφής και στα κληρονομικά ζητήματα. Η Σαρία ορίζει ρητά πως οι γιοί παίρνουν πάντα διπλό κληρονομικό μερίδιο από τις κόρες. Όταν ο αποθανών αφήσει μόνο δύο κόρες, τότε στην κληρονομητέα περιουσία υπεισέρχονται οι άρρενες συγγενείς του κληρονομουμένου, ενώ αν δεν υπάρχουν παιδιά και ο πατέρας του αποθανόντος είναι εν ζωή, αυτός θα πάρει τα ¾ της κληρονομιάς, περιορίζοντας το μερίδιο της συζύγου στο ¼.

Η Σαρία προφανώς και σαφέστατα αντίκειται όχι μόνο στο άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά και στο άρθρο 116, παρ. 2 του ελληνικού συντάγματος όπως διαμορφώθηκε με την τελευταία αναθεώρηση: «Το κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών».

Ελάχιστοι γνωρίζουν άλλωστε ότι σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, ούτε καν στην Τουρκία, όπως προανέφερα, δεν εφαρμόζεται η Σαρία για τις οικογενειακές διαφορές. Εφαρμόζεται μόνο μεταξύ των Ελλήνων μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης!

Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου για τους μουσουλμάνους Έλληνες υπηκόους της Θράκης δεν ισχύει το Αστικό Δίκαιο που ισχύει για κάθε Έλληνα πολίτη, αλλά η Σαρία, που αποτελεί την πιο κραυγαλέα και κατάφωρη παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων. Κάθε χρόνο εκδίδονται δεκάδες αποφάσεις από το μουφτή Ξάνθης ή Διδυμοτείχου, όπου η σύζυγος δεν ακούγεται καν, οι αποφάσεις παίρνονται ερήμην της, ενώ στερείται παντελώς το δικαίωμα αντίκρουσης (ή υποστήριξης) του λόγου του διαζυγίου. Επίσης, ανατίθεται η επιμέλεια σε έναν γονιό, χωρίς να ελεγχθεί η καταλληλότητά του και χωρίς καν να ερωτηθεί. Και τίθεται το ερώτημα: αν τέτοιες αποφάσεις δεν είναι αντισυνταγματικές, τότε ποιες είναι;

«Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις», πρεσβεύει το ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 4. Όμως το 2009 σε μία περιφέρεια της Ελλάδας, οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι, αλλά αντικείμενα. Σε μία περιφέρεια της Ελλάδας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες δεν ισχύουν για όλους και καταστρατηγούνται απροκάλυπτα. Σε μία περιφέρεια της Ελλάδας η δικαστική εξουσία δεν ανήκει στα δικαστήρια της χώρας, αλλά σε κάποιον ιεροδίκη, χωρίς τις παραμικρές νομικές γνώσεις.

Μήπως θα έπρεπε επί τέλους οι μουφτήδες να περιοριστούν στο αμιγώς θρησκευτικό και πνευματικό έργο τους, αφήνοντας την απονομή της Δικαιοσύνης, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας, στους κρατικούς δικαστικούς λειτουργούς;

Από το "στριγκάκι" στο... "γιαουρτάκι"

της Χριστιάννας Λούπα

Ανάστατη η Θράκη! Οι αστυνομικές αρχές «ξεσκονίζουν» την περιοχή, προκειμένου να ρίξουν φως στο μυστήριο του κόκκινου στριγκ με τη δαντέλα, που κάποιοι θέλησαν να κάνουν… δώρο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά την τελετή ανακηρύξεώς του ως επίτιμου διδάκτορα της Νομικής Σχολής Κομοτηνής. Σε ποια κυρία ανήκε το στριγκάκι; Ήταν μεταχειρισμένο ή καινούριο; Η δαντέλα ήταν γαλλική ή φτηνή κινέζικη; Τι ήθελε να πει ο ποιητής;

Παράλληλα, η Ασφάλεια Αττικής έχει αποδυθεί σε μία ανελέητη έρευνα προκειμένου να διαλευκάνει το δεύτερο μεγάλο μυστήριο που απασχολεί το Πανελλήνιο τις τελευταίες μέρες και αφορά το «γιαούρτωμα» του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου, κυρίου Αντώναρου, στο «άβατο» των Εξαρχείων. Τι μάρκα ήταν τα γιαούρτια; Ήταν πρόβεια ή αγελαδινά; Βιολογικά ή μη; Με χαμηλά λιπαρά ή πλήρη;

Ένα είναι σίγουρο, όταν μια χώρα καταρρέει, συμπαρασύρει και τις αξίες και τους θεσμούς και ο,τιδήποτε αυτοί αντιπροσωπεύουν. Όταν η διαφθορά πριονίζει αργά τα πόδια της δημοκρατίας, τότε ολόκληρο το οικοδόμημα θα σωριαστεί σε ερείπια σαν ένας πήλινος γίγαντας και κανείς δεν θα μπορεί να μιλά ούτε για έλλειψη σεβασμού, ούτε για ηθικό ξεπεσμό της νεολαίας. Κανείς δεν θα δικαιούται δια να ομιλεί! Γιατί οι ιθύνοντες μιας χώρας, που διεκδικεί την 57η θέση στην παγκόσμια διαφθορά - μετά και από το Μπαχρέιν και την Μποτσβάνα! - κάνουν πολύ χειρότερα από ένα στριγκάκι και ένα γιαουρτάκι!

Και για να μιλήσουμε λίγο πιο σοβαρά, είναι στ’ αλήθεια θλιβερό να διασύρεται έτσι ο Πρόεδρος της χώρας ή να γιουχάρεται μ’ αυτόν τον τρόπο ο αναπληρωτής εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Κάπου τα πράγματα έχουν ξεπεράσει πια τα όρια. Όμως είναι βέβαιο ότι και το στριγκάκι και το γιαουρτάκι δεν απευθύνονταν προσωπικά στον κύριο Παπούλια ή στον κύριο Αντώναρο. Απευθύνονταν στο ξεχαρβαλωμένο κράτος που εκπροσωπεί ο πρώτος και στην αποσυντεθειμένη κυβέρνηση που εκπροσωπεί ο δεύτερος.

Το θέμα του κυρίου Παπούλια έχει και μια άλλη διάσταση βέβαια. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν μέσα στο μανίκι της τηβέννου, αντί για το γυναικείο εσώρουχο (που ευτυχώς λίγοι πήραν είδηση), υπήρχε ένας εκρηκτικός μηχανισμός και μάλιστα σε μια πόλη της χώρας με ιδιαίτερα νευραλγική ιδιομορφία; Για άλλη μια φορά νομίζω, πέσαμε θύματα του παρεξηγημένου πανεπιστημιακού ασύλου, αφού δεν επετράπη στην αστυνομία να ελέγξει το χώρο πριν την τελετή. Και η προεδρική φρουρά, διακοσμητική ήταν κι αυτή!

Η τελετή πάντως κατέληξε να παραπέμπει σε σκηνές παλιάς ελληνικής φαρσοκωμωδίας, καθώς ο καθηγητής κύριος Ρέμελης παίρνει την τήβεννο για να την φορέσει στον κύριο Παπούλια, το εσώρουχο πέφτει από το μανίκι, η γραμματέας, που κρατά την τήβεννο, ρίχνει επάνω την ταινία της τηβέννου για να το καλύψει, ο πρόεδρος της Νομικής, σκύβει βιαστικά μαζί με τη γραμματέα για να το αρπάξει και να το απομακρύνει, αλλά ατυχώς πέφτει πάνω στα λουλούδια του διάκοσμου και τελικά ένας κλητήρας του Πανεπιστημίου, που ορμάει με κινηματογραφική ταχύτητα για να το εξαφανίσει στα παρασκήνια… Στο μεταξύ, ομάδα φοιτητών ετοιμάζεται να μπουκάρει στην αίθουσα με πανό διαμαρτυρίας για την κατάσταση στις φοιτητικές εστίες.

Όσο για τον κύριο Αντώναρο… μάλλον την πλήρωσε αντί για τον κύριο Ρουσόπουλο και φημολογείται ότι δεν πρόκειται να ξαναπεράσει από την οδό Βαλτετσίου για το υπόλοιπο του βίου του.

Παιδιά, τρέξτε γιατί χανόμαστε! Αν δεν γίνει κάτι το συντομότερο, για να ξεκαθαριστεί η σαπίλα της τριτοκοσμικής ελληνικής πραγματικότητας, που έχει πάρει για τα καλά τον κατήφορο και όπου όλα τα κόμματα έχουν μερίδιο ευθύνης, βλέπω το γιαούρτι να πηγαίνει σύννεφο στους δρόμους της πρωτεύουσας και όχι μόνο.

Ας καταλάβουν επιτέλους μερικοί, που κάθονται επαναπαυμένοι στις δάφνες τους σαν Αφρικανοί φύλαρχοι, μεθυσμένοι από το χρήμα, τη δόξα και την εξουσία και πιπιλώντας το κούφιο σύνθημα «Μηδενική ανοχή στη διαφθορά», ότι τον σεβασμό τον κατακτούμε και δεν τον απαιτούμε κι ότι ο «βοϊδολαός» έχει μάλλον ξυπνήσει από τη ραστώνη του. Έχει άραγε;