«Πόλεμος» και στην Αλβανία για τις μαντίλες - ΅ΕΘΝΟΣ

Οργισμένη η μουσουλμανική κοινότητα για την αποβολή τριών μαθητριών γυμνασίου, εν μέσω των πανηγυρικών εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ
«E» 7/4


Ενώ η πολιτική ηγεσία της Αλβανίας έστηνε φιέστες σε όλη τη χώρα για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, ξέσπασε ένταση για το θέμα της μαντίλας στα σχολεία της γειτονικής χώρας


Αρωμα... Τουρκίας αποπνέει τα τελευταία 24ωρα η γειτονική Αλβανία όπου ξέσπασε διαμάχη έπειτα από απόφαση των σχολικών αρχών να απαγορεύσουν σε νεαρά κορίτσια να προσέρχονται στο μάθημα φορώντας την παραδοσιακή μουσουλμανική μαντίλα.


Εν μέσω εορταστικού κλίματος με αφορμή την ένταξη της βαλκανικής χώρας στο ΝΑΤΟ και ενώ επί καθημερινής βάσεως πραγματοποιούνται συναυλίες σε δημόσιους χώρους, η είδηση της αποβολής τριών μαθητριών του γυμνασίου από τα σχολεία τους εξαιτίας της μαντίλας έφερε αναστάτωση στα τοπικά ΜΜΕ.

Σύμφωνα με τον Τύπο της γείτονος χώρας, πρόκειται για δύο κορίτσια από τα Τίρανα και άλλο ένα από το Μπουρέλι τα οποία εμποδίστηκαν από τους διευθυντές των σχολείων να συνεχίσουν τη φοίτησή τους αφού αγνόησαν τις προειδοποιήσεις που τους είχαν απευθύνει νωρίτερα ζητώντας τους να αφήσουν τη μουσουλμανική μαντίλα στο σπίτι.

Οργισμένη από την απόφαση των σχολικών αρχών, η οργάνωση «Μουσουλμανική Κοινότητα Αλβανίας» καταδίκασε την εξέλιξη σε ανακοίνωσή της ως «οπισθοδρομική» και χαρακτήρισε την απόφαση «ένα βήμα πίσω για την Αλβανία σε μια εποχή που η χώρα είναι πλέον μέλος του ΝΑΤΟ και επιδιώκει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση».

Επικαλούμενη το άρθρο του Συντάγματος που διασφαλίζει το δικαίωμα της εκπαίδευσης για κάθε πολίτη, η μουσουλμανική κοινότητα προειδοποίησε ότι ενδέχεται να απευθυνθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση της Αλβανίας έσπευσε να επισημάνει ότι η συγκεκριμένη απόφαση είναι απαραίτητη ώστε να εξασφαλιστεί ο σεβασμός στον κοσμικό χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης.

Οπως επεσήμανε ο υπ. Παιδείας Φάτος Μπέγια, «τα σχολεία της χώρας δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για την άσκηση θρησκευτικών δραστηριοτήτων», ενώ υπενθύμισε ότι ο νόμος για τη δημόσια Εκπαίδευση αναφέρει ρητά τον «κοσμικό» χαρακτήρα της τελευταίας.

Υπενθυμίζεται ότι μόλις δύο χρόνια πριν, η κοινή γνώμη της Αλβανίας είχε διχαστεί για ένα παρόμοιο ζήτημα, όταν μία φοιτήτρια του πανεπιστημίου Αλεξάντερ Μοϊσού επέμενε να προσέρχεται στο εκπαιδευτικό ίδρυμα φορώντας την ισλαμική μαντίλα.

Τότε ο πρύτανης του πανεπιστημίου είχε απαγορεύσει στη φοιτήτρια να συνεχίσει τις σπουδές της εάν προηγουμένως δεν «συνετιζόταν», επισημαίνοντας πως «στην Αλβανία λειτουργούν και ισλαμικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στα οποία οι μουσουλμάνοι μπορούν να φοράνε ό,τι επιθυμούν, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει και στα δημόσια πανεπιστήμια».

ΜΕΛΙΝΑ ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ
xaritatou@pegasus.gr

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ: ΠΟΛΙΤΕΣ Β΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ (της Χριστιάννας Λούπα)

Της Χριστιάννας Λούπα

Είναι άραγε δυνατόν μια γυναίκα από το Αφγανιστάν να βγάλει διαβατήριο χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της; Μια γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία να ζητήσει διαζύγιο ή μια γυναίκα από το Πακιστάν να καταγγείλει το σύζυγό της για ξυλοδαρμό; Ασφαλώς και όχι! Γιατί δικαιώματα που εμείς οι γυναίκες της Δύσης θεωρούμε δεδομένα, στις ισλαμικές χώρες είναι ανύπαρκτα.

«Αντί να διαδίδουμε τη δημοκρατία ρίχνοντας βόμβες στα κεφάλια των ανθρώπων, πρέπει να βοηθήσουμε τις γυναίκες να παλέψουν για τα δικαιώματά τους», δήλωσε πρόσφατα η Ιρανή δικηγόρος Σιρίν Εμπάντι, που πήρε το Νόμπελ Ειρήνης το 2003. Η κυρία Εμπάντι ήταν δικαστής στο Ιράν κατά την περίοδο του Σάχη, αλλά έχασε τη δουλειά της με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος των Αγιατολάχ, που θεώρησαν απαράδεκτο μια γυναίκα να δικάζει άντρες!

Με αφορμή λοιπόν την Ημέρα της Γυναίκας, καλό θα ήταν να ρίχναμε μια ματιά στα ισχύοντα στα μουσουλμανικά κράτη, έχοντας πάντα υπ’ όψη ότι και σ’ αυτά υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την αυστηρότητα της νομοθεσίας. Λόγω της θρησκείας πάντως, το βέβαιο είναι ένα: σύμφωνα με το Κοράνι, «Κατώτερη είναι η γυναίκα από τον άντρα και μόνο υπακούοντάς τον μπορεί να γίνει καλή και ενάρετη».

Παρ’ όλα αυτά, ο Μωάμεθ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φεμινιστής στην εποχή του, αφού το 570 π.Χ. που γεννήθηκε συνήθιζαν να θάβουν τα νεογέννητα κορίτσια ως ανεπιθύμητα. Το Κοράνι έδωσε τέλος σ’ αυτή την απάνθρωπη πρακτική, ενώ επιχείρησε να προσφέρει στις γυναίκες κάποια στοιχειώδη δικαιώματα. Δεν προχώρησε όμως σε ριζικές αλλαγές. Έτσι, 14 αιώνες μετά, η θρησκεία δεν στάθηκε ικανή να βελτιώσει αισθητά τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Αντίθετα, πολύ συχνά λειτούργησε ως μηχανισμός καταπίεσης και εξαναγκασμού.

Στο όνομα της θρησκείας εξ άλλου, στις μουσουλμανικές κοινωνίες της Αφρικής ακρωτηριάζονται σεξουαλικά (κλειτοριδεκτομή) δύο εκατομμύρια γυναίκες το χρόνο. Στο όνομα της θρησκείας και πάλι καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού η Νιγηριανή που γέννησε το εξώγαμο παιδί της, παρ’ όλο που ήταν θύμα βιασμού. Στο Ιράν και τη Σαουδική Αραβία εξ άλλου, οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να καλύπτουν και το πρόσωπό τους ακόμα εκτός σπιτιού, ενώ το ίδιο το Κοράνι συνιστά στους συζύγους να δέρνουν τις γυναίκες τους προκειμένου να τις συνετίσουν. Έτσι, πολύ συχνά οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τη βία, ιδιαίτερα μέσα στο γάμο. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιες αποφασίσουν να ακολουθήσουν τη δικαστική οδό, θα στρέψουν όλη την οικογένεια και την κοινωνία εναντίον τους. Η αστυνομία δε, θεωρεί τη βία καθαρά ενδοοικογενειακή υπόθεση και επιστρέφει τις κακοποιημένες γυναίκες στα σπίτια τους.

Άλλη μια μορφή βίας που υφίστανται οι μουσουλμάνες είναι ο βιασμός. Στο Πακιστάν, για παράδειγμα, παρ’ όλο που η νομοθεσία για τους βιαστές είναι αυστηρή, σπάνια δικάζονται αυτοί, αφού συνήθως είναι μεγαλογαιοκτήμονες ή αρχηγοί του υποκόσμου. Εκτός αυτού, αν μια παντρεμένη γυναίκα, δεν καταφέρει να αποδείξει το βιασμό, είναι σίγουρο ότι θα καταδικαστεί κι από πάνω σαν μοιχός.

Ένα άλλο θέμα που προκαλεί φρίκη σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, είναι η επιβολή της θανατικής ποινής σε ανηλίκους και κυρίως κορίτσια. Στο Ιράν, τον περασμένο χρόνο υπήρξαν θανατικές καταδίκες οκτώ ανηλίκων, ενώ εκκρεμεί η υπόθεση της άτυχης Nazanin - δεκαεπτά χρονών κατά την τέλεση του «εγκλήματος» - που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή αντιστάθηκε στους βιαστές της! Το ανώτατο δικαστήριο των μουλάδων πρόκειται σύντομα να πάρει την τελική απόφαση, με δεδομένη βέβαια την παγκόσμια κατακραυγή που έχει επισύρει το ζήτημα.

Τα εγκλήματα τιμής εξ άλλου εις βάρος των γυναικών είναι καθημερινή πρακτική στις χώρες του Ισλάμ, όπου μία στις τρεις δολοφονίες γυναικών γίνεται για λόγους τιμής. Συχνά γυναίκες δολοφονούνται από τους συζύγους ή τους συγγενείς τους γιατί έφεραν ντροπή στην οικογένεια! «Το αίμα ξεπλένει την τιμή», λένε οι δολοφόνοι. Κι όταν η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας προσπάθησε να εξισώσει τα εγκλήματα τιμής με τα κοινά εγκλήματα, μάλλον δεν βρήκε καμία απολύτως απήχηση, αντίθετα μάλιστα, ήρθε σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα.

Στις πιο πολλές μουσουλμανικές χώρες άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών είναι αναλφάβητες, ενώ η γυναίκα έχει πολύ περιορισμένα δικαιώματα στη μόρφωση και στην εύρεση εργασίας. Όσο για πολιτικά δικαιώματα… είναι περιττό ακόμα και να θίξουμε το θέμα.

Όσο οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες, ωστόσο, μένουν μακριά από τη μόρφωση και την εργασία, τόσο θα παραμένουν εξαρτημένες από τους άντρες τους και τόσο λιγότερα δικαιώματα θα αποκτούν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της προόδου, της εξέλιξης και του πολιτισμού είναι η μόρφωση. Κι εκείνο που σίγουρα τις κλειδώνει ερμητικά είναι ο φανατισμός, η θρησκοληψία και η αγραμματοσύνη. Και ο δρόμος που έχουν να διανύσουν οι μουσουλμάνες είναι πολύ μακρύς, αφού η κουλτούρα και η θρησκεία τους έχουν ήδη φωλιάσει βαθιά μέσα και στις ίδιες ακόμα.

Γυναίκες του Ισλάμ: Πολίτες β΄κατηγορίας

της Χριστιάννας Λούπα

Είναι άραγε δυνατόν μια γυναίκα από το Αφγανιστάν να βγάλει διαβατήριο χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της; Μια γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία να ζητήσει διαζύγιο ή μια γυναίκα από το Πακιστάν να καταγγείλει το σύζυγό της για ξυλοδαρμό; Ασφαλώς και όχι! Γιατί δικαιώματα που εμείς οι γυναίκες της Δύσης θεωρούμε δεδομένα, στις ισλαμικές χώρες είναι ανύπαρκτα και αξιόποινα.

«Αντί να διαδίδουμε τη δημοκρατία ρίχνοντας βόμβες στα κεφάλια των ανθρώπων, πρέπει να βοηθήσουμε τις γυναίκες να παλέψουν για τα δικαιώματά τους», δήλωσε πρόσφατα η Ιρανή δικηγόρος Σιρίν Εμπάντι, που πήρε το Νόμπελ Ειρήνης το 2003. Η κυρία Εμπάντι ήταν δικαστής στο Ιράν κατά την περίοδο του Σάχη, αλλά έχασε τη δουλειά της με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος των Αγιατολάχ, που θεώρησαν απαράδεκτο μια γυναίκα να δικάζει άντρες!

Με αφορμή λοιπόν τον πρόσφατο φρικιαστικό λιθοβολισμό της 13χρονης Σομαλής, που είχε πέσει θύμα βιασμού, καλό θα ήταν να ρίχναμε μια ματιά στα ισχύοντα στα μουσουλμανικά κράτη, έχοντας πάντα υπ’ όψη ότι και σ’ αυτά υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την αυστηρότητα της νομοθεσίας. Λόγω της θρησκείας πάντως, το βέβαιο είναι ένα: σύμφωνα με το Κοράνι, «Κατώτερη είναι η γυναίκα από τον άντρα και μόνο υπακούοντάς τον μπορεί να γίνει καλή και ενάρετη».

Παρ’ όλα αυτά, ο Μωάμεθ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φεμινιστής στην εποχή του, αφού το 570 π.Χ. που γεννήθηκε συνήθιζαν να θάβουν τα νεογέννητα κορίτσια ως ανεπιθύμητα. Το Κοράνι έδωσε τέλος σ’ αυτή την απάνθρωπη πρακτική, ενώ επιχείρησε να προσφέρει στις γυναίκες κάποια στοιχειώδη δικαιώματα. Δεν προχώρησε όμως σε ριζικές αλλαγές. Έτσι, 14 αιώνες μετά, η θρησκεία δεν στάθηκε ικανή να βελτιώσει αισθητά τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Αντίθετα, πολύ συχνά λειτούργησε ως μηχανισμός καταπίεσης και εξαναγκασμού.

Στο όνομα της θρησκείας στις μουσουλμανικές κοινωνίες της Αφρικής ακρωτηριάζονται σεξουαλικά (κλειτοριδεκτομή) δύο εκατομμύρια γυναίκες το χρόνο. Στο όνομα της θρησκείας και πάλι καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού η Νιγηριανή που γέννησε το εξώγαμο παιδί της, παρ’ όλο που ήταν θύμα βιασμού. Στο Ιράν και τη Σαουδική Αραβία εξ άλλου, οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να καλύπτουν και το πρόσωπό τους ακόμα εκτός σπιτιού, ενώ το ίδιο το Κοράνι συνιστά στους συζύγους να δέρνουν τις γυναίκες τους προκειμένου να τις συνετίσουν. Έτσι, πολύ συχνά οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τη βία, ιδιαίτερα μέσα στο γάμο. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιες αποφασίσουν να ακολουθήσουν τη δικαστική οδό, θα στρέψουν όλη την οικογένεια και την κοινωνία εναντίον τους. Η αστυνομία δε, θεωρεί τη βία καθαρά ενδοοικογενειακή υπόθεση και επιστρέφει τις κακοποιημένες γυναίκες στα σπίτια τους.

Άλλη μια μορφή βίας που υφίστανται οι μουσουλμάνες είναι ο βιασμός. Στο Πακιστάν, για παράδειγμα, παρ’ όλο που η νομοθεσία για τους βιαστές είναι αυστηρή, σπάνια δικάζονται αυτοί, αφού συνήθως είναι μεγαλογαιοκτήμονες ή αρχηγοί του υποκόσμου. Εκτός αυτού, αν μια παντρεμένη γυναίκα, δεν καταφέρει να αποδείξει το βιασμό, είναι σίγουρο ότι θα καταδικαστεί κι από πάνω σαν μοιχός.

Ένα άλλο θέμα που προκαλεί φρίκη σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, είναι η επιβολή της θανατικής ποινής σε ανηλίκους και κυρίως κορίτσια. Στο Ιράν, τον περασμένο χρόνο υπήρξαν θανατικές καταδίκες οκτώ ανηλίκων, ενώ εκκρεμεί η υπόθεση της άτυχης Nazanin - δεκαεπτά χρονών κατά την τέλεση του «εγκλήματος» - που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή αντιστάθηκε στους βιαστές της! Το ανώτατο δικαστήριο των μουλάδων πρόκειται σύντομα να πάρει την τελική απόφαση, με δεδομένη βέβαια την παγκόσμια κατακραυγή που έχει επισύρει το ζήτημα.

Τα εγκλήματα τιμής εξ άλλου εις βάρος των γυναικών είναι καθημερινή πρακτική στις χώρες του Ισλάμ, όπου μία στις τρεις δολοφονίες γυναικών γίνεται για λόγους τιμής. Συχνά γυναίκες δολοφονούνται από τους συζύγους ή τους συγγενείς τους γιατί έφεραν ντροπή στην οικογένεια! «Το αίμα ξεπλένει την τιμή», λένε οι δολοφόνοι. Κι όταν η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας προσπάθησε να εξισώσει τα εγκλήματα τιμής με τα κοινά εγκλήματα, μάλλον δεν βρήκε καμία απολύτως απήχηση, αντίθετα μάλιστα, ήρθε σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα.

Στις πιο πολλές μουσουλμανικές χώρες άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών είναι αναλφάβητες, ενώ η γυναίκα έχει πολύ περιορισμένα δικαιώματα στη μόρφωση και στην εύρεση εργασίας. Όσο για πολιτικά δικαιώματα… είναι περιττό ακόμα και να θίξουμε το θέμα.

Ένα είναι σίγουρο: Όσο οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες μένουν μακριά από τη μόρφωση και την εργασία, τόσο θα παραμένουν εξαρτημένες από τους άντρες τους και τόσο λιγότερα δικαιώματα θα αποκτούν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της προόδου, της εξέλιξης και του πολιτισμού είναι η μόρφωση. Κι εκείνο που σίγουρα τις κλειδώνει ερμητικά είναι ο φανατισμός, η θρησκοληψία και η αγραμματοσύνη. Και ο δρόμος που έχουν να διανύσουν οι μουσουλμάνες είναι πολύ μακρύς, αφού η κουλτούρα και η θρησκεία τους έχουν ήδη φωλιάσει βαθιά μέσα και στις ίδιες ακόμα.

Οι τρεις σωματοφύλακες και ο ...Αλλάχ

της Χριστιάννας Λούπα

Το κλασικό έργο του Αλεξάνδρου Δουμά «Οι τρεις σωματοφύλακες» είναι βέβαια γνωστό παγκοσμίως. Το ότι όμως ο διάσημος Ντ’ Αρτανιάν επικαλείτο τον Αλλάχ και ο κολλητός του Άραμις ονειρευόταν να γίνει ιμάμης, το είχατε υπ’ όψη σας; Αν όχι, τότε σας συλλαμβάνω αδιάβαστους! Παρ’ όλα αυτά, αν ήσασταν Τούρκος μαθητής θα το γνωρίζατε σίγουρα!

Και για όλους εσάς που έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό - όπως έμεινα κι εγώ άλλωστε όταν διάβασα τα σχετικά δημοσιεύματα - το ζήτημα σχετίζεται με την ισλαμοποίηση ή μάλλον κακοποίηση περίπου 100 έργων της δυτικής λογοτεχνίας, που προορίζονται για τους Τούρκους μαθητές και εκδόθηκαν με την επιμέλεια του τουρκικού Υπουργείου Παιδείας.

Φανταστείτε δε πόσο πολύ χάρηκε ο Γάλλος βουλευτής και απόγονος του Ντ’ Αρτανιάν, Σερζ Εμερί ντε Μοντεσκιέ, όταν έμαθε τα νέα, ώστε προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Τέτοια συμπεριφορά δεν είναι άξια του τουρκικού πολιτισμού. Η Τουρκία εξέφρασε την επιθυμία να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επομένως πρέπει να τηρεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα παιδιά δικαιούνται να έχουν πρόσβαση σε μη διαστρεβλωμένες πληροφορίες. Τέτοιου είδους παραβάσεις επιβεβαιώνουν τη βασιμότητα της πρόθεσης της Γαλλίας να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ένα άλλο αριστούργημα της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας, που δεν κακοποιήθηκε μεν, αλλά λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε πριν λίγα χρόνια δε, είναι ο πολυαγαπημένος «Μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντ Εξιπερύ. Το τρυφερό αυτό βιβλίο με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές σε ολόκληρο τον πλανήτη ρίχτηκε στο πυρ το εξώτερον γιατί σύμφωνα με τους ειδήμονες ισλαμιστές περιέχει μειωτικούς χαρακτηρισμούς για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το επίμαχο απόσπασμα αναφέρεται σ’ έναν Τούρκο αστρονόμο ο οποίος έκανε μια πολύ σημαντική ανακοίνωση σε διεθνές συνέδριο: «Όμως κανείς δεν τον πίστεψε εξ αιτίας της φορεσιάς του. Έτσι είναι οι μεγάλοι. Ευτυχώς όμως, ένας Τούρκος δικτάτορας διέταξε τους υπηκόους του να φορούν μόνο ευρωπαϊκά ρούχα, αλλιώς θα θανατώνονται. Ο αστρονόμος επανέλαβε τη διάλεξη το 1920, φορώντας ένα κομψό κοστούμι. Κι αυτή τη φορά όλοι του έδωσαν δίκιο».

Όλη αυτή η αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας από τη γειτονική χώρα είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Γιατί το Ισλάμ είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στη νοοτροπία του κόσμου, ώστε δεν αποτελεί απλά μία θρησκεία, αλλά ένα ολόκληρο κοινωνικοπολιτικό σύστημα, που διακυβεύει όχι μόνο την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αλλά και την ίδια την κυβερνητική πολιτική. Η εκπαίδευση άλλωστε στις μουσουλμανικές χώρες ταυτίζεται με τη διδασκαλία του κορανίου τόσο πολύ, ώστε να μιλάμε για κορανική εκπαίδευση. Τα πάντα φιλτράρονται μέσα από το πρίσμα της θρησκείας και στο κορανικό σχολείο γίνεται ένα είδος κατήχησης και θρησκευτικής διδασκαλίας, μέσα από την οποία τα παιδιά αποστηθίζουν υποχρεωτικά το κοράνι, δίνοντας έμφαση στην απαγγελία και όχι στην κατανόηση. Με δυο λόγια τη συνισταμένη του όλου εκπαιδευτικού συστήματος αποτελεί η θρησκειοποίηση όλων των περιεχομένων της εκπαίδευσης.

Πολύ εύστοχα παρατηρεί αρθρογράφος τουρκικού περιοδικού: «… η παιδεία έχει μετατραπεί σε ένα μαύρο οπισθοδρομικό σύστημα εν ονόματι του Κεμαλισμού. Βασίζεται στην τουρκοϊσλαμική παιδεία, είναι ένα σύστημα αναχρονιστικό, σοβινιστικό, ισλαμικό, χωρίς σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα».Το σίγουρο είναι ότι το συγκεκριμένο σύστημα βάζει φραγμούς στην ελευθερία του λόγου - όπως σχολιάζουν άνθρωποι της ελεύθερης διανόησης από την ίδια την Τουρκία – και οδηγεί στην αμάθεια, αφού πάνω από 3.000.000παιδιά παραμένουν αμόρφωτα.

Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση… εδώ προκύπτουν τα μεγάλα ερωτηματικά, αφού, ως τώρα το θέμα ήταν αν η Τουρκία θα μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αυτό που βλέπουμε τώρα έκπληκτοι είναι την Ευρώπη να μπαίνει στην Τουρκία και μάλιστα με τα τσαρούχια! Γιατί ποιος θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα βλέπαμε τον Γιάννη Αγιάννη με φέσι ή την Άννα Καρένινα με φερετζέ! Και όπως τα βλέπω τα πράγματα, αν οι Ευρωπαίοι συν- εταίροι δεν ξεκαθαρίσουν σύντομα αν είναι διατεθειμένοι να συμβιβάσουν το Ισλάμ με τη θρησκευτική και πολιτισμική πραγματικότητα της Ευρώπης, δεν αργεί η ώρα που θα δούμε τον κύριο Σαρκοζί με βράκες και την κυρία Μπακογιάννη ντυμένη χανούμισσα!