Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών Μέρος 1ο "Απαρτχάϊντ στη Θράκη;"

της Χριστιάννας Λούπα

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Αναφέρομαι βέβαια στην πρόσφατα ανανεωμένη ιστοσελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, που, επίσημα και απροκάλυπτα πλέον, επιτίθεται κατά της Ελλάδας σε όλα τα μέτωπα.

Πράγματι, αν θέλετε να σχηματίσετε δική σας γνώμη, δεν έχετε παρά να μπείτε στο site: Republic of Turkey, Ministry of Foreign Affairs και στη συνέχεια Foreign Policy> Regions> European Countries> EU Members> Greece. Εδώ είμαστε! Μπορείτε να πλοηγηθείτε στα επιμέρους κεφάλαια, που συνιστούν την αιχμή του δόρατος ανάμεσα στις δύο χώρες, θίγοντας τα πιο ευαίσθητα θέματα. Προσοχή όμως! Καλύτερα να μην μπείτε σ’ αυτή τη διαδικασία τις βραδινές ώρες. Κινδυνεύετε σοβαρά να χάσετε τον ύπνο σας!

Ας ξεκινήσουμε από το κεφάλαιο «Τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη» - προσέξτε ότι παντού χρησιμοποιείται ο όρος Τουρκική αντί μουσουλμανική - όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Σε αντίθεση με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και το ίδιο το Σύνταγμά της, η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική διακρίσεων έναντι της Τουρκικής μειονότητας σε πολλούς τομείς. Η συνεχιζόμενη καταπίεση που αντιμετωπίζουν στον τομέα της εκπαίδευσης και του θρησκεύματος κυρίως, επηρεάζει τη ζωή των μελών της μειονότητας, τα οποία στερούνται του δικαιώματος να μορφώσουν τα παιδιά τους σωστά. Τα σχολικά κτίρια είναι σε κακή κατάσταση και δεν επιτρέπεται να χτιστούν καινούρια σχολεία. Ειδικευμένοι δάσκαλοι σπανίζουν. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μαθητών γίνεται δεκτός στα μειονοτικά σχολεία».

Την απάντηση δεν θα τη δώσω εγώ, αλλά οι πλέον αρμόδιοι ειδικοί. Οι καθηγήτριες Άννα Φραγκουδάκη και Θάλεια Δραγώνα, είναι υπεύθυνες του Προγράμματος για την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη, εδώ και έντεκα χρόνια, τοποθετημένες εκεί από το Συντονιστικό Γραφείο Μειονοτικών Σχολείων και δήλωσαν στην εφημερίδα «Χρόνος»: «… Έχουμε από το 1997 τεράστια αλλαγή στην συμμετοχή των παιδιών στο σχολείο. Έχουμε τετραπλασιασμό στην δευτεροβάθμια, δηλαδή στο γυμνάσιο και τα τελευταία χρόνια ακόμη πιο μεγάλη αύξηση στον αριθμό στο λύκειο, με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Έχουμε θεαματική αλλαγή στην πρόσβαση των κοριτσιών στο σχολείο αυτά τα 10 χρόνια… Διαπιστώσαμε ότι ήταν 65% το ποσοστό των παιδιών που δεν τελείωναν το γυμνάσιο, ενώ στην υπόλοιπη χώρα ο μέσος όρος των παιδιών που δεν τελειώνουν το γυμνάσιο είναι γύρω στο 7%. Είναι τερατώδης αριθμός που σημαίνει μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού των παιδιών περίπου αναλφάβητοι. Στην εποχή μας είσαι αναλφάβητος με απλώς απολυτήριο δημοτικού… Αυτό βελτιώθηκε θεαματικά. Σήμερα πρέπει να είναι γύρω στο 30-35% το ποσοστό που δεν τελειώνει το γυμνάσιο.

Και κάτι ακόμα. Αυτές οι αλλαγές δεν γίνονται στις κοινωνίες τόσο γρήγορα συνήθως. Θέλουν μία γενιά και δυο για να αλλάξουν τόσο ριζικά τα ποσοστά. Εδώ έχουμε κάθε 5ετία και μια περίπου θεαματική αλλαγή… Το 75% των παιδιών σήμερα στο γυμνάσιο επιλέγει το δημόσιο γυμνάσιο έναντι του μειονοτικού. Από τότε που άνοιξε ο δρόμος των παιδιών της μειονότητας με την ποσόστωση για τα ελληνικά ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, φτιάχτηκε, είναι ολοφάνερο πια στους αριθμούς, ένα όραμα, μία προσδοκία στα μέλη, τις οικογένειες της μειονότητας που είχαν παιδιά σχολικής ηλικίας, να πετύχουν το όνειρο τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο».
Και η κυρία Δραγώνα συνεχίζει: «Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ποιοτική αλλαγή και η αλλαγή στο πόσα μέλη της μειονότητας είναι πια και μέλη του Προγράμματος. Δηλαδή μέλη της μειονότητας δουλεύουν μαζί, συμμέτοχοι σε αυτή την ιστορία. Οι πλειονοτικοί και οι μειονοτικοί συνεργάτες συνεργάζονται και δουλεύουν για το ίδιο έργο. Αυτή την στιγμή στο πεδίο, στην Θράκη δηλαδή, 50% των συνεργατών μας είναι μέλη της μειονότητας».

Ας σημειωθεί εδώ ότι στα μειονοτικά σχολεία τα παιδιά διδάσκονται από δύο δασκάλους μαθήματα τόσο στα τουρκικά όσο και στα ελληνικά, ενώ διορίζονται πλέον και ιμάμηδες (που πληρώνονται από το ελληνικό κράτος) για το μάθημα των Θρησκευτικών. Επίσης, έχουν δημιουργηθεί δέκα Κέντρα Εκπαιδευτικής Στήριξης των μαθητών αυτών για επί πλέον ώρες διδασκαλίας εκτός σχολείου, εκ των οποίων τα δύο είναι κινητές μονάδες.
Καλό θα ήταν παρεμπιπτόντως, η «γείτων», για την οποία ο όρος «αμοιβαιότητα» αποτελεί άγνωστη λέξη, να μας δώσει μερικές εξηγήσεις για τη χριστιανική μειονότητα της Τουρκίας, η οποία τείνει εντελώς να εκλείψει λόγω των διωγμών που εξακολουθεί να υφίσταται, τη στιγμή που ο πληθυσμός της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ολοένα και αυξάνεται.

Όσον αφορά την αντίθεση της χώρας μας προς το ίδιο το Σύνταγμά της, όπως αναφέρεται, ένα είναι βέβαιο: Αν υπάρχει κάποια παραβίαση του Συντάγματος, τότε αυτή σίγουρα οφείλεται στην εφαρμογή του ιεροϊσλαμικού νόμου, της Σαρία, στη Θράκη, η οποία δημιουργεί πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας και έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της ισότητας των πολιτών ενώπιον του νόμου, που καθιερώνει το ελληνικό Σύνταγμα.

Αναρωτιόμαστε ωστόσο, πού αποσκοπεί η Τουρκία και αποφάσισε να προβεί σε δραματικές και καθόλου διπλωματικές αλλαγές στις δηλώσεις και τις διεκδικήσεις της. Γιατί άραγε διάλεξε τη συγκεκριμένη στιγμή να ανανεώσει την ιστοσελίδα του ΥΠΕΞ της; Έχει σχέση ο αγωγός φυσικού αερίου South Stream, που θα ξεκινά από τη Ρωσία και θα περνά από την Αλεξανδρούπολη; Ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά, τα οποία κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στις σχέσεις καλής γειτονίας και στη διατήρηση της εύθραυστης ισορροπίας ανάμεσα στις δύο χώρες; Πού θα οδηγήσει αυτή η μεταστροφή;

Η συνέχεια στο επόμενο.

Οι νέες προκλήσεις της Τουρκίας

της Χριστιάννας Λούπα

Η πρόσφατα ανανεωμένη ιστοσελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, δεν αποτελεί παρά τον τελευταίο κρίκο στην αλυσίδα των προκλήσεων, που κατά καιρούς εξαπολύει η Τουρκική Δημοκρατία εναντίον μας και που κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στις σχέσεις καλής γειτονίας ανάμεσα στις δύο χώρες.

Πράγματι, αν θέλετε να σχηματίσετε δική σας γνώμη, δεν έχετε παρά να μπείτε στο σχετικό site. Προσοχή όμως! Καλύτερα να μην μπείτε σ’ αυτή τη διαδικασία τις βραδινές ώρες. Κινδυνεύετε σοβαρά να χάσετε τον ύπνο σας!

Ας ξεκινήσουμε από το κεφάλαιο «Τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη» - προσέξτε ότι παντού χρησιμοποιείται ο όρος Τουρκική αντί μουσουλμανική - όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Σε αντίθεση με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και το ίδιο το Σύνταγμά της, η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική διακρίσεων έναντι της Τουρκικής μειονότητας σε πολλούς τομείς. Η συνεχιζόμενη καταπίεση που αντιμετωπίζουν στον τομέα της εκπαίδευσης και του θρησκεύματος κυρίως, επηρεάζει τη ζωή των μελών της μειονότητας, τα οποία στερούνται του δικαιώματος να μορφώσουν τα παιδιά τους σωστά. Τα σχολικά κτίρια είναι σε κακή κατάσταση και δεν επιτρέπεται να χτιστούν καινούρια σχολεία. Ειδικευμένοι δάσκαλοι σπανίζουν. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μαθητών γίνεται δεκτός στα μειονοτικά σχολεία».

Νομίζω πως οι πλέον αρμόδιες να δώσουν μια αξιόπιστη απάντηση είναι η κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη, υπεύθυνες του Προγράμματος για την Εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη από το 1997 - στο οποίο συμμετέχουν κατά 50% μειονοτικοί - και τοποθετημένες εκεί από το Συντονιστικό Γραφείο Μειονοτικών Σχολείων, σύμφωνα με τις οποίες η αλλαγή που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή είναι θεαματική.

Πριν το 1997, το ποσοστό των μουσουλμανοπαίδων που δεν τελείωναν το Γυμνάσιο ανερχόταν στο θλιβερό ποσοστό του 65%. Σήμερα το ποσοστό αυτό δεν ξεπερνά το 30 με 35%, ενώ σημαντικά αυξήθηκε ο αριθμός των κοριτσιών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 75% εξ άλλου, των παιδιών σήμερα επιλέγει το δημόσιο γυμνάσιο έναντι του μειονοτικού, δεδομένου μάλιστα ότι τώρα πλέον έχει ανοίξει ο δρόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, βάσει του νόμου της ποσόστωσης. (Ένα ποσοστό των θέσεων των εισακτέων κρατείται για τα παιδιά της μειονότητας). Έτσι ένα μεγάλο όνειρο παίρνει σάρκα και οστά για τα μέλη της μειονότητας.

Ας σημειωθεί εδώ ότι στα μειονοτικά σχολεία τα παιδιά διδάσκονται από δύο δασκάλους μαθήματα τόσο στα τουρκικά όσο και στα ελληνικά, ενώ διορίζονται πλέον και ιμάμηδες (που πληρώνονται από το ελληνικό κράτος) για το μάθημα των Θρησκευτικών. Επίσης, έχουν δημιουργηθεί δέκα Κέντρα Εκπαιδευτικής Στήριξης των μαθητών αυτών για επί πλέον ώρες διδασκαλίας εκτός σχολείου, εκ των οποίων τα δύο είναι κινητές μονάδες.
Καλό θα ήταν παρεμπιπτόντως, η «γείτων», για την οποία ο όρος «αμοιβαιότητα» αποτελεί άγνωστη λέξη, να μας δώσει μερικές εξηγήσεις για τη χριστιανική μειονότητα της Τουρκίας, η οποία τείνει εντελώς να εκλείψει λόγω των διωγμών που εξακολουθεί να υφίσταται, τη στιγμή που ο πληθυσμός της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ολοένα αυξάνεται και ευημερεί.

Όσον αφορά την αντίθεση της χώρας μας προς το ίδιο το Σύνταγμά της, όπως αναφέρεται, ένα είναι βέβαιο: Αν υπάρχει κάποια παραβίαση του Συντάγματος, τότε αυτή σίγουρα οφείλεται στην εφαρμογή του ιεροϊσλαμικού νόμου, της Σαρία, στη Θράκη, η οποία δημιουργεί πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας και έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της ισότητας των πολιτών ενώπιον του νόμου, που καθιερώνει το ελληνικό Σύνταγμα.
Οι προκλήσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως χώρα που «διψά για εδαφική επέκταση», ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά στο Ποντιακό ζήτημα, όπου απροκάλυπτα και θρασύτατα αντιστρέφονται οι όροι και η Ελλάδα παρουσιάζεται ως θύτης, ενώ η Τουρκία ως θύμα εις βάρος του οποίου διαπράχθηκαν τα χειρότερα εγκλήματα από τους Πόντιους.

Μήπως θα πρέπει να θυμίσουμε εδώ στους σκληροπυρηνικούς στρατηγούς της γειτονικής χώρας τη φράση του Κεμάλ: «Επιτέλους τους ξεριζώσαμε!»; Ή μήπως θα πρέπει να ζητήσουμε και συγγνώμη κιόλας;

Πράγματι, η Άγκυρα χαρακτηρίζει τη γενοκτονία ως «μύθο», που «αποκλειστικό σκοπό έχει την προπαγάνδα κατά της Τουρκίας» και υποστηρίζει ότι οι Έλληνες με την προβολή του Ποντιακού ζητήματος «επιδιώκουν να υπονομεύσουν τις πολιτικές και πολιτιστικές αρχές επί των οποίων στηρίζεται η σύγχρονη Τουρκία και συγχρόνως να το προβάλλουν ως πρόσχημα για να αναγκάσουν τα μέλη της Τουρκικής μειονότητας να εγκαταλείψουν τη Δ. Θράκη».

Προβάλλεται ακόμα ο ισχυρισμός ότι ο όρος «Πόντος» φορτίστηκε ιδεολογικά μετά τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο «με στόχο να πυροδοτηθούν τα εχθρικά αισθήματα εναντίον της Τουρκίας». Επιπλέον, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, σκοπός της χώρας μας είναι να «αμαυρώσει» το προφίλ του Κεμάλ και να χρεώσει την Ιστορία της Τουρκίας με γενοκτονίες.

Το αν η Τουρκία, πάντως, είναι χρεωμένη με γενοκτονίες ή όχι και το αν ο Κεμάλ υπήρξε ο εμπνευστής της «εθνοκάθαρσης» και πρότυπο του Χίτλερ, είναι νομίζω γνωστό τοις πάσι, εκτός από τους Τούρκους στρατηγούς, που επιμένουν να εθελοτυφλούν και να στρουθοκαμηλίζουν, κρύβοντας τα εγκλήματα κάτω από το χαλί. Δεν είναι λίγοι άλλωστε οι διανοούμενοι και ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι της Τουρκικής Δημοκρατίας, που έχουν καταδικαστεί σύμφωνα με το άρθρο 301, επειδή ζητούν από τη χώρα τους να αναλάβει τις ευθύνες της.

Γιατί όμως η Τουρκία διάλεξε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να προβεί σε προκλήσεις που διαταράσσουν την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στις δύο χώρες και μάλιστα σε μία «περίοδο νηνεμίας και προώθησης του ελληνοτουρκικού διαλόγου», όπως τη χαρακτήρισαν οι Υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας στο Στρασβούργο;

Αυτό που συμβαίνει φαίνεται πως μάλλον δεν είναι άσχετο με το ενεργειακό «άνοιγμα» της χώρας μας και τη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Ρωσίας, Βουλγαρίας και Ελλάδας για τον αγωγό φυσικού αερίου South Stream, ο οποίος ως γνωστόν αποτελεί τη ρωσική απάντηση στον αγωγό Nabucco. Όπως ξέρουμε οι δύο αγωγοί είναι «αντίπαλοι», καθώς ο δεύτερος, που έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα μεταφέρει αέριο από το ΑζερμπαΪτζάν, μέσω Τουρκίας, σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία και θα καταλήγει στην Αυστρία.

Οι υπερατλαντικές πλάτες της «γείτονος» φαίνεται πως για μια ακόμη φορά καλά κρατούν!

Η Σαρία στο... εδώλιο!

της Χριστιάννας Λούπα

Πολύ συχνά αναρωτιέται κανείς εάν είναι δυνατόν μέσα στην ίδια χώρα να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ως προς την εφαρμογή του νόμου, δύο διαφορετικά συστήματα Δικαίου δηλαδή, τα οποία αυτόματα δημιουργούν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Αναπάντητο επίσης παραμένει το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν μία ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία του 21ου αιώνα, μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, με κατοχυρωμένη συνταγματικά την ισότητα των δύο φύλων, να ανέχεται την μειονεκτική και προφανώς άνιση αντιμετώπιση των γυναικών ενώπιον του νόμου, όσον αφορά τα θέματα Οικογενειακού και Κληρονομικού Δικαίου.

Πράγματι, σύμφωνα με τη Σαρία, τον ιεροϊσλαμικό νόμο, που μολονότι στην ίδια την Τουρκία έχει καταργηθεί εδώ και δεκαετίες, στη Θράκη διακυβεύει ακόμα τις καθημερινές διαφορές των Ελλήνων μουσουλμάνων, η πατρική περιουσία διανέμεται ως εξής: η χήρα κληρονομεί τον άνδρα της κατά ποσοστό 1/8 εξ αδιαιρέτου και τα 7/8 παίρνουν τα παιδιά του κατά τρόπο τέτοιο, ώστε ο κάθε γιος να λαμβάνει διπλάσιο μερίδιο από κάθε κόρη. Επίσης, όταν ο αποθανών αφήσει μόνο κόρες τότε στην κληρονομιά υπεισέρχονται οι άρρενες συγγενείς του κληρονομουμένου, ενώ αν δεν υπάρχουν καθόλου παιδιά και ο πατέρας του αποθανόντος είναι εν ζωή, αυτός θα πάρει τα ¾ της περιουσίας, περιορίζοντας το δικαίωμα της συζύγου στο ¼.

Κόλαφο, ωστόσο, στον απαράδεκτο ισλαμικό νόμο αποτέλεσε η πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, δικαιώνοντας μουσουλμάνα φαρμακοποιό, που προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, κόντρα στη Σαρία, διεκδικώντας ίσο μερίδιο με τον αδελφό της στην πατρική περιουσία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ εξ άλλου, (Δ. Δαμιανός, 26/3/2008), στην απόφασή του ο δικαστής σημειώνει μεταξύ άλλων ότι «οι δικαιοδοτικές αρμοδιότητες του μουφτή, οι οποίες είναι σαφές από το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης της Λωζάννης ότι εφαρμόζονται αποκλειστικά και μόνο επί της συγκεκριμένης μοναδικής ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας, δεν θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της παραβίασης ατομικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων, τα οποία προστατεύονται ρητά από το Σύνταγμα όσο και από την ευρωπαϊκή Σύμβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ρώμης και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο των Παρισίων».

Η ρηξικέλευθη αυτή απόφαση - σταθμός ωστόσο, αναμφίβολα θα αποτελέσει δεδικασμένο και θα παγιώσει πλέον νομολογία υπέρ των ίσων κληρονομικών δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών μουσουλμάνων. Η ανισότητα εις βάρος των γυναικών εξ άλλου, είναι προφανής και στο Οικογενειακό Δίκαιο, όπου μόνο ο άνδρας δικαιούται να ζητήσει διαζύγιο, απλά λέγοντας «Σε χωρίζω, σε χωρίζω, σε χωρίζω!» ενώπιον του Μουφτή, χωρίς καν να λάβει μέρος η γυναίκα στη διαδικασία, η οποία, σημειωτέον, δικαιούται μόνο τρίμηνη διατροφή - που πρακτικά ούτε κι αυτή επιδικάζεται - και είναι υποχρεωμένη να παραδώσει την επιμέλεια των παιδιών στον πατέρα ασυζητητί, μόλις κλείσουν τα μεν αγόρια τα επτά τους χρόνια, τα δε κορίτσια τα εννέα.

Επίσης, σύμφωνα με τη Σαρία, επιτρέπεται ο γάμος από τα δώδεκα, όπως επίσης και ο γάμος δι’ αντιπροσώπων (!!), ενώ ο άνδρας δικαιούται μέχρι τέσσερις συζύγους!
Αυτά και άλλα πολλά περίεργα και αναχρονιστικά καθιερώνει η Σαρία σε μία περιφέρεια της Ελλάδας, καταστρατηγώντας παράφορα τα ατομικά δικαιώματα και αναθέτοντας την απονομή της Δικαιοσύνης στον Μουφτή, έναν ιεροδίκη δηλαδή χωρίς τις παραμικρές νομικές γνώσεις. Κι όμως, το άρθρο 116, παρ.2 του Συντάγματος, μετά την τελευταία αναθεώρηση, ορίζει σαφέστατα ότι «Το κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως εις βάρος των γυναικών».

Ας ελπίσουμε πάντως ότι η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Ροδόπης θα χαράξει έναν καινούριο δρόμο, που θα οδηγήσει τόσο στην καλύτερη απονομή της Δικαιοσύνης ανάμεσα στο μουσουλμανικό στοιχείο της Θράκης, αλλά και στην καλύτερη ενσωμάτωσή του στη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα.